Bir müslüman Resulullah -s.a.v.- Efendimiz'i en yakınlarından hatta kendi canından daha çok sevmedikçe kâmil bir imana sahip olamaz.

"O Peygamber müminlere öz nefislerinden evlâdır, canlarından da ileridir." (Ahzâb: 6)

Herkes bu aynada kendisine baksın, iman derecesini öğrensin, nerede olduğunu bilsin.

Bir Hadis-i şerif'te ise şöyle buyuruluyor:

"Ben her mümine kendisinden daha evlâyım." (Müslim: 867)

Bunun sebebi, Sebeb-i mevcûdât oluşudur. İnsanın mânevî hayat bulmasına yegâne sebep onun "Rahmeten lil-âlemîn" olmasıdır.

O Allah-u Teâlâ'ya ulaştırmak için tek bir rehberdir. Eğer o lütuflar olmasaydı dalâlette ve karanlıkta kalınırdı.

Senin nefsin cehenneme atılsaydı bundan daha büyük zulüm mü olurdu? Onun için gerçekten de kendi nefsinden evlâdır. Yalnız bilen için...

Bu sevgi ve teslimiyetin en güzel numunesi Ashâb-ı kiram -radiyallahu anhüm- Hazeratı'dır. Onlar Resulullah -sallallahu aleyhi ve sellem- Efendimiz'e "Anam-babam sana feda olsun yâ Resulellah!" diyerek canlarından, mallarından, her şeyden geçmişlerdir.

"Hiçbir kimse ben kendisine babasından, evlâdından ve bütün insanlardan daha sevgili olmadıkça kâmil mümin olamaz." (Buhârî-Müslim)