Muhterem Okuyucularımız;
Bugün küfür orduları yahudi ile bir olmuş İslâm ülkelerine saldırıyorlar. Sırada Türkiye var diyorlar.
Böyle bir zamanda el birlik olmamız gerekmez mi? Türkiye İslâm ülkelerini birleştirmeye, ittifak kurmaya çalışırken din ve vatan bölücüleri ne yapıyor? Küffarla işbirliği yapıyor, küffarın kucağına yerleşip, vatanı, devleti, dini bölmeye, ele geçirmeye çalışıyor.
Bir müslüman bunu yapar mı? Bundan büyük ihanet olabilir mi?
Bu “İman ve Vatan” mevzusu bu zamanda Allah-u Teâlâ'nın dostu ile nefsini ilah edinip kendisini Allah dostuymuş gibi gösteren kimseyi, hakiki müslüman ile sahtesini ayırt etmemiz için büyük bir ölçüdür.
Çünkü Resulullah -sallallahu aleyhi ve sellem- Efendimiz:
“Vatan sevgisi imandandır.” buyuruyorlar. (Keşfü’l-Hafâ)
Bir diğer ölçü Yâsin Sûre-i şerif’i 21. Âyet-i kerime’sidir.
Allah-u Teâlâ bu Âyet-i kerime’sinde “Sizden hiçbir ücret istemeyenlere uyun. Ancak onlar doğru yoldadır.” buyuruyor iken bu bölücülerin, bu dünyaperestlerin en büyük mesleklerinin para dilenmek ve toplamak olduğunu, ele geçirdikleri zenginlikler ile ve küfür memleketlerinin desteği ile amaçlarına ulaşmaya çalıştıklarını görürsünüz.
Halbuki Ömer Öngüt -kuddise sırruh- Hazretleri asla para toplamadı, bu hususta da hakiki ile sahtenin farkını, berzahını ortaya koyan müstesna bir hayat yaşadı.
Bu Zât-ı âli her hâli ile, her düsturu ile, İslâm’ın, imanın, cihadın büyük bir temsilcisi ve müdafiisi idi.
Onun seneler senesi yaptıkları bu mücadelesi, onun nasihatleri, ikazları ile bu millet uyandı, bu din ve vatan bölücülerine fırsat vermedi. Çünkü sahada onun bayraklıları var.
Ve fakat FETÖ başta olmak üzere bu bölücüler memleketimize büyük zararlar verdiler. Vermeye devam ediyorlar, ellerinden gelen ihaneti yapmaya çalışıyorlar.
Bugün ortalığı bunlar, bu gibi sahteler, bunlara benzer menfaatperestler, dünyaperestler istila ettiği için iman, İslâm, vatan, büyük zararlar görüyor, halk istikamet üzere gitmekte zorlanıyor.
Muhterem Ömer Öngüt -kuddise sırruh- Hazretleri bu zamanda türeyen din ve vatan bölücülerinin dış düşmandan daha tehlikeli en büyük tehdit ve tehlike olduklarını haber verdi; bunlara karşı kalemiyle büyük bir mücadele verdi, cihad etti. Bu cihadına “Kalemle cihad” ismini verdi. Bu din ve vatan bölücülerinin amansızca üzerlerine gitti, çok keskin, çok net bir şekilde bunların iç durumlarını ortaya serdi. Kalemi manevi kılıcı oldu. Dine ve vatana zarar verip bölmeye çalışanları kalemi ile manen biçti.
“Allah-u Teâlâ bizi kalemle cihad için, bölücü din düşmanlarını kalemle biçmek için ve bu kitapları yazmakla vazifelendirdi. Bu kitaplar bizden sonraki boşluğu Hazret-i Mehdi’ye ulaştıracak, ona köprü olacak.” (“Kıyamet ve Alâmetleri”, s. 352)
Bu ayki dergimizde din ve vatan bölücülerinin verdikleri zararı, bunlara karşı bu Zât-ı âli’nin dini, vatanı ve devleti için nasıl mücadele ettiğini, onun beyanlarını ve numune hayatını, gerek irşadı gerek örnek şahsiyeti ile hakikat ile dalâletin arasında nasıl berzah olduğunu arzedeceğiz inşaallah-u Teâlâ. Ki bir müslüman bu aynada baksın, hak ve hakikati görsün, din ve vatan bölücülerini tefrik etsin, imanlar kurtulsun, bünyemizi kemiren bu zararlı kurtlar bertaraf edilsin, küffara karşı bir ve beraber olunsun, dış düşmana karşı kuvvetimiz ve gücümüz artsın, Allah-u Teâlâ bize muzafferiyet, selâmet bahşetsin.
•
Baki esselâmü aleyküm, ve rahmetullah...

“Bu sıkışık durumlarda bir müslümanın memleketinde olması ve memleketinde ölmesi lâzım. Niyeti hâlis ise şehid olur, fakat küffar bayrağı altında ölürse nasıl olacak, kimin için ölmüş olacak, gidişi nasıl olacak? Kaçabildiğiniz kadar kaçın, bu fırtınaya tutulmayın! Kişi yalnız kendisinden mesul değil, çoluk-çocuğundan da mesuldür. Avrupa’da hayat yok. Hayat olmadığına göre buraya gelelim. Burada da iş yok. Hakikaten esnaf işsizlikten kan ağlıyor. Lâkin Cenâb-ı Hakk ihvana bir bereket vermiş, günlük ihtiyacını temin ediyor. Ama orada hiç hayat yok. Yarın hepinizi yok edebilirler. Osmanlı’dan intikam almak istiyorlar. Kimseye kal da demiyorum, gel de demiyorum. Yalnız Hadis-i şerif’i gösteriyorum. Durum budur. Siz bilirsiniz. Küffar devletinde ölmek çok tehlikeli. Kimin için harp edeceksin, nasıl öleceksin, âkıbetin ne olacak? Öldüğün zaman nasıl öleceksin? Nereye gideceğine bir bak! Mazallah hele o tebâya geçenler oranın askerliğini yapıyor. Büyük mesuliyet var.” (Ömer Öngüt -kuddise sırruh-)
Muhterem Ömer Öngüt -kuddise sırruh- Hazretleri “İman ve vatan”ın ne demek olduğunu bizlere duyurmuş, “İman ve vatan”ın muhafazası, selameti için büyük bir mücahede ve mücadele vermişlerdi.
“Gaye iman ve vatan olmalıdır. Bize iman lâzım, vatan lâzım. Allah yolunda mücadele, mücahede lâzım.”
“Bizim iki gayemiz var, iman ve vatan!”
“Niyet-i hâlisa ile imanımızı ve vatanımızı korumamız lâzım.”
“İmansız vatan, vatansız iman muhafaza edilmez.”
Buyurmuşlardı.
Avrupa başta olmak üzere küfür memleketlerinde yaşayan sevenlerini de;
“Bu vatanda olalım, bu vatanda ölelim!”
Diyerek Türkiye’ye dönüş yapmaya teşvik etmişlerdi.
Binaenaleyh “İman ve vatan” mevzuu bir mihenk noktasıdır; hakiki müslümanlar ile din ve vatan bölücüsü sahteleri ayırt etmek için.
Resulullah -sallallahu aleyhi ve sellem- Efendimiz Hadis-i şerif’lerinde:
“Vatan sevgisi imandandır.” buyurmuşlardır. (Keşfü’l-Hafâ)
Gerçek bir müslüman imanı ve vatanı için canını verir; münafıklar ise kendi kurmuş oldukları dinlerini kuvvetlendirmek için hem imanı hem vatanı satarlar, küffarla işbirliği yaparlar.
Küffarla, yahudi ile savaşan bu devletin ayakta kalması için, zafer kazanması için dünyadaki bütün müslümanlar duâ ediyor, elinden gelen desteği vermeye gayret ediyor. Kâbetullah’ta kendi devleti yerine Türkiye için duâ edip gözyaşı döküyor.
“Dikkat ederseniz işgal altındaki müslümanların tek ümidi Türkiye’dir. En çok buraya gönül bağlarlar. Ümitleri ve gönülleri bu vatandadır.” (“İman ve Vatan”, s. 19)
Ve fakat içimizdeki din ve vatan bölücüleri, kendi kurdukları dini İslâm dini’nin yerine geçirmek, bu devleti ele geçirip kendi saltanatını kurmak için içten içe kemiriyorlar, yıkmaya çalışıyorlar. Amaçlarına ulaşmak için küffardan destek alıyorlar, Haçlı Batı devletleri ile gizli anlaşmalar yapıp, vatanımızın aleyhine çalışıyor, küffarın ekmeğine yağ sürüyorlar. Bunların hangisi müslüman? Bu din ve vatan bölücülerine müslüman denilebilir mi?
“Bütün bölücüler vatan gemisini bütün güçleriyle batırmaya çalışıyorlar.” (“İman ve Vatan”, s. 10)
Nitekim bu bölücüler bu emanet ve aziz vatanı bırakıp, ecnebi devletlere yerleşiyor, kâfirlere sığınıyor, onlarla dostluk kuruyorlar, onların namına iş görüyorlar, oradan idare etmeye çalışıyorlar.
Dikkat ederseniz bölücüler ehl-i küfre çağırıyor; “Kâfir ülkesine gidelim, kâfirlerle olalım, küffarın bayrağı altına, onların himayesine girelim!” diyorlar.
Oysa Muhterem Ömer Öngüt -kuddise sırruh-Hazretleri ise, bırakın bu vatandan kâfir memleketlerine gitmeyi, bilâkis seneler evvel iş sebebiyle gidenlere; “Memleketinize gelin, orada kalmayın!” demiş, “Bu vatanda olalım, bu vatanda ölelim!” buyurmuş, bu güzel vatanımıza çağırmıştı.
“Vatanıma, milletime çok düşkünüm.” diyen bu Zât-ı âli “Orada ölmeyin, kendi vatanımızda imanla ölün!” diyor, buraya çağırıyor.
İşte mihenk noktası burasıdır, terazi budur.
Buradan çok rahat anlayabilirsiniz dinde ve vatanda bölücülük yapanların içyüzünü.
Bu Zât-ı âli hem hakiki İslâm tavrını yaşamış, göstermiş, anlatmış, sevenlerine telkin etmiş, hem de din adına çıkıp din ve vatan bölücüsü olanları ifşa etmiş, duyurmuş, ikaz etmiş, insanımızı uyandırmak için elinden geleni yapmış.
Söylediklerini bizzat kendisi yaşayıp, uygulayıp, öyle nasihat etmiştir.
“Ey iman edenler! Yapmadığınız şeyleri niçin söylüyorsunuz?
Yapmadığınız şeyleri söylemeniz Allah katında büyük bir gazaba sebep olur.” (Saff: 2-3)
Muhterem Ömer Öngüt -kuddise sırruh- Hazretleri FETÖ ile seneler senesi mücadele etti. İçyüzlerini ortaya serdi.
FETÖ neredeyse devleti ele geçirmişti. Kendi adamlarını istedikleri yere getiriyorlar, sinsice bütün kurumları işgal ediyorlardı. Karşılarına çıkanlara, kendilerinden olmayanlara kumpas kuruyorlar, her türlü iftirayı atıyorlardı. 15 Temmuz’da ihanetin zirvesine çıktılar.
O zaman herkes korkmadı mı? Korktu. Ama bu Zât-ı âli korkmadı.
O zaman herkes bunları müslüman zannetmedi mi? Herkes “Hoca” diyordu, “Efendi” diyordu, ama o “Bunlar kâfirdir” dedi.
O zaman herkes başıma bir şey gelmesin diye övgüler düzmedi mi? Ama o bu bölücülerle cihad etti.
Bu bölücülerin hepsi bu Zât-ı âli’ye cevap vermekten âciz kaldılar. Zira bütün beyanları, bütün kitapları Âyet-i kerime ve Hadis-i şerif’lerle idi. Allah ve Resul’ünün hükmünü ortaya koymuştu. Ve Cenâb-ı Hakk bu Zât-ı âli’ye muzafferiyet verdi, bu bölücülerin gerçek yüzleri bir bir ortaya çıktı.
Bakın bugün ortaya çıkıyor. FETÖcülerin neler yaptıklarını görüyorsunuz. Cinayetler bile işledikleri, kendilerinden olmayan, kendilerine engel olan, bu vatan, bu devlet için hizmet etmiş insanları bile şehit ettikleri ortaya çıkıyor.
İşte bunlar dini ve devleti ele geçirmek için darbeye kalkışıp 252 insanımızı şehit etmediler mi?
İşte böyle bir zamanda bu Zât-ı âli bunlarla mücadele etti. O tek başına hakkı ve hakikati söyledi. Bunların İslâm’dan çıktıklarını, Amerikan ajanı olduklarını haykırdı. Bunların açtığı kapıdan memleketimize nüfuz eden küffarı, misyonerlerini defetmek için büyük bir mücadele verdi, kalemiyle cihad etti. Avrupa ve Amerika’nın küfür mahfilleri bundan rahatsız oldu. 2004 yılında bu Zât-ı âli hakkında genel yayın yönetmeni daha sonra FETÖ firarisi olan o günkü kartel medyasının birinde karalama kampanyası yaptılar. İlk kumpası o zaman kurdular. Bu Zât-ı âli’yi susturmaya çalıştılar. İkinci iftira kampanyası ve kumpasını 2009 yılında başlattılar.
O ise müdahale ve mücadelesine devam etti. Korkmadı mı? Korktu. Kimden korktu? Hazret-i Allah’tan korktu! O’ndan gelen vazifeyi hakkıyla ifa edememekten korktu. O’nun gadabına uğramaktan korktu! Tek başına bunlarla mücadele etti.
“Eğer Hakk ile isen yalnız da olsan en büyük cemaatlesin. Eğer Hakk ile değilsen, en büyük cemaatle de olsan yalnızsın, yapayalnızsın.”
Buyurmuştu.
Bu sözünü bihakkın yaşadı. Hiç kimsenin kınamasından çekinmedi. Hakk ile olmak, Hakk’ın hükmünü âli kılmak için her türlü tehlikeyi göze aldı. Allah’tan başka hiç kimseden korkmadı. Müslümanları uyandırmak için, din ve vatanımızı muhafaza edebilmek için bunların küfrünü açıkça neşretti.
Zira onun desteği Hazret-i Allah idi.
Bu Zât-ı âli’ye kumpaslar kurdular, iftira attılar. Ahir ömründe 85 yaşındaki bir Allah dostuna büyük eziyetler yaptılar. Kim bilir daha neler planlıyorlardı, Hazret-i Allah fırsat vermedi. Nitekim daha sonra CIA bağlantılı Enver Altaylı’nın 2008 yılında Fetullah Gülen’e bu Zât-ı âli’yi hedef gösteren bir mektup yazdığı ortaya çıktı. 2009 yılında da ismini lekelemek, karalamak için hâin bir tezgâh ile kumpas kurdular, halkın gözünden düşürmek için her yalanı her iftirayı attılar. Bu yalanlara dayanarak hakkında takibat başlattılar.
Ancak öyle bir yere dokundular ki Hazret-i Allah bunları yıktı, bu kumpasları yapanlar hapislere düştü, terörist damgası yediler. Günü gelince halk bunlara karşı hükmünü verdi, Cenâb-ı Hakk’ın yardımı ile bertaraf edildiler. Hâlâ gizli gayeler için çalışan, FETÖ’nün elemanlarını olsun, diğer bölücüleri olsun Hazret-i Allah gün gelecek ifşa edecek. Ahiretteki âkıbetleri belli olduğu gibi dünyada da cezalarını çekecekler.
Bu zamanda bu dostunu, bu büyük mücahidi bize gönderdiği için Cenâb-ı Hakk’a ne kadar şükretsek azdır. Bu büyük Zât-ı âli’ye ne kadar teşekkür etsek azdır.
Bu vesile ile bu ayki dergimizde bu Zât-ı âli’nin beyanlarını ve numune hayatını; dini, devleti için nasıl mücadele ettiğini; gerek irşadı gerek örnek şahsiyeti ile hakikat ile dalâletin arasında nasıl berzah olduğunu arzedeceğiz inşaallah-u Teâlâ. Ki bir müslüman bu aynada baksın, hak ve hakikati görsün, din ve vatan bölücülerini tefrik etsin, imanlar kurtulsun, bünyemizi kemiren bu zararlı kurtlar bertaraf edilsin, küffara karşı bir ve beraber olunsun, dış düşmana karşı kuvvetimiz ve gücümüz artsın, Allah-u Teâlâ bize muzafferiyet, selâmet bahşetsin.
“Kendilerine apaçık deliller geldikten sonra, parçalanıp ayrılığa düşenler gibi olmayın. Onlar için kıyamet günü büyük bir azap vardır.” (Âl-i İmran: 105)
“Allah’a ve Resul’üne itaat edin, birbirinizle çekişmeyin. Sonra korku ile zaafa düşersiniz ve kuvvetiniz elden gider.” (Enfâl: 46)
Bu âhir zamanda ortaya çıkan, dinimize ve vatanımıza büyük darbe vuran din ve vatan bölücüleri daha önce yoktu. Bunlar son 50-60 senede türedi. Bütün bunların hepsi İslâm gibi göründüler.
Allah-u Teâlâ bu türemeler çıkınca bu memlekete Hâtem-i veli’yi gönderdi. Bunlarla mücadele etmesi için, adaleti ayakta tutması, din-i İslâm’ın ve vatanın muhafazası için.
Onun mücadelesi kalemiyle idi. Kalemi manevî kılıcı oldu. Büyük bir mücadeleye girişti.
“Elli seneden bu yana, öyle imansız imamlar türedi ki, çeşitli din kurucuları türedi ki, öyle fesatçı ifsatçılar meydana geldi ki, bu türemeler o kadar çoğaldı ki! Dünya kuruldu kurulalı böylesine bir isyan görülmedi.” (“Kıyamet ve Alâmetleri”, s. 238)
“Halk partisinin tek parti diktatörlüğü zamanında adaletsizlik ve zulümler sebebiyle halk dinine iyice susamıştı.
İslâm’ın önderi, kurtarıcısı gibi görünen sapıtıcı imamlar bu durumdan istifade ettiler, kendilerini suret-i Hakk’tan gösterdiler. Dinine susayan saf, temiz birçok müslüman; İslâm’ın ön safında ve İslâm’ın müdafisi görünen bu deccallere aldanıp kandılar. Bu suretle etraflarında fertler toplandı.
Ve fakat etraflarındaki kalabalıkları, destekçileri görünce içleri dışına çıktı, asliyetlerini inkâr ettiler. Bu sapıtıcı imamların her biri bir din kurdu ve hemen dinlerini ilân ettiler.
Bu sapıtıcı imansız imamlar müslümanları kendi kurdukları dine çevirmek ve halkın kendilerini ilâh olarak kabul etmelerini istediler. Bu sebepledir ki halkı imandan edip kendileri gibi münâfık yapmaya çalıştılar.
Bu en büyük fitne zamanında ise; Allah-u Teâlâ’nın hükümlerini ayakta tutmak için, kâfirlerin küfrünü ortaya koymak için, bu fesadı yok etmek için Hâtem-i veli’yi gönderir. ...
Hâtem-i veli’nin Türkiye’de gelmesinin ve vazifelendirilmesinin sebebi; türemeler hep Türkiye’de türedi. Büyük fitne Türkiye’de koptu ve Allah-u Teâlâ bu ilmi Türkiye’de indirdi.” (“Sözler ve Notlar 10”, s. 473)
Bu fitneler bu âhir zamanda türedi, Hazret-i Allah Hâtem-i veli'yi de bu zamanda gönderdi, din-i İslâm'ın tazeliğini korumak için, bu bölücüleri bertaraf etmesi için.
“Allah-u Teâlâ ve Tekaddes Hazretleri bu âciz, fakir, pür-taksiri bu zamanda şu üç husus için gönderse gerek:
Birincisi; bölücülerle mücadele.
İkincisi; âhir zaman ulemâsının iç yüzünü ortaya sermek.
Üçüncüsü; Vahdet-i vücud mevzusundaki ihtilâfları ve çekişmeleri ortadan bertaraf etmek.”
Muhterem Ömer Öngüt -kuddise sırruh- Hazretleri bu zamanda türeyen din ve vatan bölücülerinin dış düşmandan daha tehlikeli en büyük tehdit ve tehlike olduklarını haber verdi; bunlara karşı kalemiyle büyük bir mücadele verdi, cihad etti. Bu cihadına “Kalemle cihad” ismini verdi. Bu din ve vatan bölücülerinin amansızca üzerlerine gitti, çok keskin, çok net bir şekilde bunların iç durumlarını ortaya serdi. Kalemi mânevi kılıcı oldu. Dine ve vatana zarar verip bölmeye çalışanları kalemi ile mânen biçti.
“Allah-u Teâlâ bizi kalemle cihad için, bölücü din düşmanlarını kalemle biçmek için ve bu kitapları yazmakla vazifelendirdi. Bu kitaplar bizden sonraki boşluğu Hazret-i Mehdi’ye ulaştıracak, ona köprü olacak.” (“Kıyamet ve Alâmetleri”, s. 352)
Sa'deddîn el-Hamevî -kuddise sırruh- Hazretleri ifşaatlarında şöyle haber vermiştir:
"Bil ki, onun alâmetlerinden birisi de; onun kılıcının, mukâbele ettiğinde kendisini gâlip getiren 'kalem'i olmasıdır.
Peygamber Aleyhisselâm, kâfirlere kendi kılıcıyla vurup onları öldürürdü; Hâtemü'l-velî de onlara bâtında kendi kalemiyle vurur ve onları helâk eder. Böylelikle Allah onu, Zât'ıyla mukâbelede bulunan bir 'kılıç' kılar." (“Risâle fî Zuhûr-ı Hâtemü'l-Velâye”, Süleymâniye Kütüphânesi, Ayasofya, no: 2058, vr. 207b)
Binaenaleyh o bu mücadelesini kendi zannı ile yapmadı, ilâhî hükümlerle, Âyet-i kerime ve Hadis-i şerif’lerle yaptı, Allah-u Teâlâ’nın vazifedar kılması ile yaptı. Zira o bütün evliyâullah Hazerâtı’nın her vasfını, mücadelesini, her şeyini haber vererek âhir zamanda zuhur edeceğini müjdeledikleri Hatmü’l-evliyâ olan Zât-ı âli idi.
Hâtem-i veli din ve vatan bölücüleri ile dini ifsad eden ahirzaman uleması ile cihad etti. Hiç bakmadı, hiç kimseden korkmadı, hiçbir kınayıcının kınamasına aldırmadı; Hakk'ı ve hakikati neşretti. Değil halk ne der, kendisine tâbi olan sevenleri bile ne der diye bakmadı. Hazret-i Allah ve Resul'ünün hükümleri ayakta kalsın diye, yalnız O'nun rıza ve hoşnutluğu için, ilâhî emirleri haykırdı tek başına.
O bu mücadelesini hiç kolay vermedi. Çünkü o 40 yıl önce bu mücadelesine başladığı zaman halk bunlara, bu din ve vatan bölücülerine müslüman nazarı ile bakıyordu. Çünkü bunlar “yeni bir din kurduk, dini, devleti, vatanı kendi nam ve hesabımıza ele geçirmeye çalışıyoruz” diye ortaya çıkmadılar, halkı etraflarında toplayabilmek için İslâm’ın ön safındayız diye ortaya çıktılar.
“Bu bölücüler İslâm dini’nin hiçbir esasını bırakmayacaklardı. Hak ile bâtıl tamamen birbirine karışmıştı ve bâtıl galebe etmişti. Niçin galebe etti? Onları müslüman zannıyla çoğunluk onlara kaydı. İslâm’ı bölüm bölüm böldüler ve parsellediler, dinde şirket kurdular. Her biri kendi ismiyle bir din kurdu, dini dünyaya âlet ederek halkı alabildiğine yoldular ve soydular. Hem imandan ettiler, hem de maddelerini aldılar. “Sen çalış bana ver!” Sahte şeyhler gibi.
Fakat Allah-u Teâlâ’nın izniyle “Bu küfürdür, bunlar kâfirdir.” deyince küfürleri meydanda kaldı. Nur galip geldi, küfrün üzerini ezdi geçti.” (“Kıyamet ve Alâmetleri”, s. 346)
Bu Zât-ı âli’nin mücadelesi, bunların içyüzünü ifşa etmesi, büyük bir kararlılıkla üzerlerine gitmesi bu ifsatçıların işlerine gelmedi, büyük bir düşmanlık beslediler. Ve bu uzun ve zorlu mücadele sonunda çeşit çeşit kumpas ve hâin tezgâhlarla yolundan alıkoymaya, döndürmeye ve korkutmaya çalıştılar.
Ama hayır!Asla hak ve hakikati yaymaktan vazgeçmedi. Gayesini, niçin bu mücadeleyi yaptığını şöyle izah etti:
“"Onlara karşı ne gibi bir müdahalen oldu?" denildiği zaman:
"Yâ Rabbel-âlemîn! Senden korktuğum için, sana sığınarak; elimden geldiği, gücümün yettiği kadar dinden sapanlarla mücadele ettim! Senin dinini, Resulullah -sallallahu aleyhi ve sellem- Efendimiz'in Sünnet-i seniyye'sini zedelemek isteyenlerin üzerine amansızca gittim!" diyebileyim.
Hiçbir gayemiz ve maksadımız olmaz, fakat hakikati söylemekten de hiçbir zaman geri kalmayız.
Bütün gayem Allah-u Teâlâ'nın emir ve hükümlerinin mevcudiyetinin, Resulullah -sallallahu aleyhi ve sellem- Efendimiz'in Sünnet-i seniyye'sinin varlığının dimdik ayakta durmasıdır.”
80 yaşında olmasına rağmen “Bir değil bin canım Allah için feda olsun!” diyerek hiçbir zaman rücu etmedi. Ve öylece Hakk'a yürüdü.
Başta FETÖ’nün 15 Temmuz kalkışması olmak üzere, bu zâtın vefatından sonra yaşananlar ne kadar haklı olduğunu, bu din ve vatan bölücülerinin ne kadar büyük tehlike olduğunu herkese gösterdi.
Eğer bu bölücüler muvaffak olmuş olsaydı, hıristiyanlığın aslından çıkıp bozulması gibi bunlar da İslâm’ı aslından çıkartıp bozacaklardı. Değil Türkiye’de bütün dünyada “Küfrü hoşgörü” küfrünü yayacaklar, bütün müslümanları küffara peşkeş çekeceklerdi. Diğerleri de böyle. Hepsi cürmüne göre bu dini ve aziz vatanı yakmaya, yıkmaya çalışacaktı.
Ve fakat Hazret-i Allah, Hâtem-i veli ile bu dini, bu vatanı ayakta tuttu, bu bölücülere sahayı bırakmadı. Elhamdülillâh!
Hâlâ onun bu mücadelesi eserleriyle devam ediyor, elhamdülillâh!
Nitekim Hakim-i Tirmizî -kuddise sırruh- Hazretleri şöyle buyurmuşlardır:
“Âhir zamanda Mehdi yokken, henüz yaklaştırılıp seçilmemişken; aradaki boşlukta, Hâtem’ül-velâye’den başka adâleti (hakkâniyeti) ayakta tutacak kimse olmaz. Ve o, bütün veliler üzerine o devirde, Allah’ın hücceti olmaya muvaffak olur.”
İşin hassas noktası ve terazisi ise bu bölücülere ikaz ve nasihatlerini yaparken, kendi bunları yaşayıp tatbik etti ve ihvanına tembih ve vasiyette bulundu.
""Hakikat Vakfı" bu vakfın ismidir. Sakın ha, bunu yolumuza atfederek bölücülüğe sapmayın. Sakın sizde bir isimle bir bölücü daha türemesin.
Gayemiz "İSLÂM"dır, isim değil.
Muradımız "HAZRET-İ ALLAH VE RESUL'Ü"dür, bölücülerden herhangi biri değil.
Biz kendimizi Hazret-i Allah ve Resulü'ne boyun bükenlerin hizmetçisi olarak ilân etmişizdir, efendisiyiz dememişizdir. Rızâ-i ilâhî'den başka hiçbir gayemiz yoktur. İslâm'dan daha büyük şeref olamaz."
Ve bütün bu bölücülerin tezgâh, kumpas ve saldırılarına rağmen, vatanını terk etmedi.
Dini, vatanı için irşad ve ikaz ile meşgul oldu, Hakk'a hizmetine devam etti. Kendisi ecnebî memleketlere gitmeyi düşünmediği gibi, Avrupa'da yaşayan ihvanına da vatanlarına, yurtlarına dönmelerini telkin etti. Böyle yaparak İslâm'ın, imanın, vatanın ve şehit kanlarıyla sulanmış bu topraklarda yaşayıp, son nefesini vermenin kudsiyetini hatırlattı. Ve onun sadık ihvanları da her türlü dünya refahını bırakıp iman ve vatan için Türkiye'mize döndüler.
Peki din ve vatan bölücüleri ne yaptılar? Kâfir diyarlarına, ecnebî devletlerin kucağına koştular. Çünkü onların dini onlarla dost olmayı gerektiriyor. Bugün Amerika'ya giden FETÖ’cüler oranın vatandaşı olmakla kalmıyor kendilerine hıristiyan isimleri veriyorlar.
“Ve fakat Allah-u Teâlâ bu sapmışlığa rızâ göstermedi. Din-i mübin kıyamete kadar baki kalacağından ötürü bu nuru ortaya koydu, bu siyah bayraklıları vesile eyledi ve onların plânlarını altüst etti.... Şu bir gerçektir ki, bunları Allah-u Teâlâ’dan başkası yok etmedi, etmek mümkün de değildi. Bunu beşerin işi olarak katiyyen kabul etmeyin.” (“Cevâhirullah 1”, s. 400)
Muhterem Ömer Öngüt -kuddise sırruh-Hazretleri böyle bir Zât-ı âli idi. Dinini, vatanını seven, dini için, vatanı için can vermeyi hiçe sayan, “Vatanımı, bayrağımı çok seviyorum!” buyuran, bu bayrak altında, bu devletin çatısı altında, bu vatanda imanla yaşamaya çağıran Allah dostu büyük bir veli idi.
Bu Zât-ı âli bu kadar ikaz etmiş, söyledikleri bir bir çıkmış, din ve vatan bölücülerinin içyüzü iyice aşikâr olmuş; “Âhir zamandayız, harp ve harabiyat devrindeyiz” buyuruyordu, İsrâ sûresi 58. âyet-i kerime’sini hatırlatıp, “Allah-u Teâlâ yıkacak!”, harpler, depremler, her türlü afatları bekleyin buyuruyordu; ne ki haber vermişse hepsi bir bir ortaya çıkıyor; hâlâ bu Zât-ı âli ne demiş, başka ne buyurmuş diye bakmayacak mısınız?
Allah-u Teâlâ’nın vazifedar kıldığı bu Zât-ı âli’nin ilminden istifade etmeye çalışmayacak mısınız? Nasihatlerine kulak vermeyecek misiniz?
Size bu Zât-ı âli’nin tebliğini, irşadını, hakikat ile dalâlet arasına koyduğu berzahı arzediyoruz, ahkâm ölçüleri veriyoruz.
Bu ölçülerle Allah için, din-i İslâm için, iman için, vatan için çalışanla; küffar için, fitne fesat için, dünya menfaati için, kendi saltalanatı için çalışanın durumunu ayırt edebilirsiniz.
İhâneti, küfrü bu kadar aşikâr olanlara hâla müslüman gözüyle mi bakacaksınız, yoksa bunlarla mücadele mi edeceksiniz?
Çünkü bütün bölücüler;
“Dinine, vatanına, cebine göz dikmişler; seni küfre kaydırmak istiyorlar.
Dinine; küfrü hoş göstermeye çalışıyor.
Vatanına; vatan ehillerini yıkmak istiyor, içten kemiriyor, vatanına ihanet ediyor.
Ve diğer taraftan halkı soyuyorlar, kazancını elinden alıyorlar. Aynı kilise papazları gibi. Bunları hep İslâm perdesi altında yapıyorlar.” (“Küfrü Hoşgören, Dinine ve Vatanına İhanet Eden Sahte Kahramanlar”, s. 25-26)
Geçen ayki dergimizde şöyle denilmişti:
“FETÖ Amerika’ya yerleşip oradan ajanlarını yönettiği gibi, süleymancılar da Almanya’ya yerleşip oradan yönetmek için hazırlanıyordu.
Hepsinde bir küffarın kucağına sığınma var.
“Şuurlu bir müslüman nûr ile nârı, iman ile küfrü, hakikat ile dalâleti bilir. Küfrün himayesine sığınıp bağırmak marifet değildir. Samimi bir müslüman ifsat ile değil, kendi vatanında ıslahat ile meşgul olur: Velev ki can pahasına olsa dahi. Mühim olan irşattır, ifsat değil.
Bir müslüman küfür diyarından İslâm diyarına hicret eder. Siz ise İslâm diyarından küfre sığınmış oluyorsunuz, bir yağlı kemik için...” (“Cemalettin Kaplan ve Oğlu’nun İçyüzü”, s. 7-8)
Siz niye Amerika’ya gidiyorsunuz, niye Almanya’ya gidiyorsunuz, niçin oraya para taşıyorsunuz? Neden oraya yatırım yapıyorsunuz? Niye oradan idare etmeye kalkıyorsunuz?
Amerika ve Almanya sizi neden destekliyor ve kolluyor?” (Hakikat Dergisi, Eylül 2026, 396. sayı, s. 13)
Meğer 30-40 sene evvelki bu beyanları bugün zâhir oluyor, daha iyi anlaşılıyor.
Haçlı Seferleri başladığı zaman birbirleri ile rekabet içinde olan Selçuklu Devleti ile Danişmendliler Haçlı ordularının Anadolu’ya geçip ilerlediğini haber alınca iki ordu birleşti ve Haçlıların üzerine sefere çıktılar.
Bugün de küfür orduları yahudi ile bir olmuş İslâm ülkelerine saldırıyorlar. Sırada Türkiye var diyorlar.
Böyle bir zamanda el birlik olmamız gerekmez mi? Türkiye İslâm ülkelerini birleştirmeye, ittifak kurmaya çalışırken din ve vatan bölücüleri ne yapıyor? Küffarla işbirliği yapıyor, küffarın kucağına yerleşip, vatanı, devleti, dini bölmeye, ele geçirmeye çalışıyor.
Bir müslüman bunu yapar mı? Bundan büyük ihanet olabilir mi?
Bu “İman ve Vatan” mevzusu bu zamanda Allah-u Teâlâ'nın dostu ile nefsini ilâh edinip kendisini Allah dostuymuş gibi gösteren kimseyi, hakiki müslüman ile sahtesini ayırt etmemiz için büyük bir ölçüdür.
Bir diğer ölçü Yâsin Sûre-i şerif’i 21. Âyet-i kerime’sidir.
Allah-u Teâlâ bu Âyet-i kerime’sinde “Sizden hiçbir ücret istemeyenlere uyun. Ancak onlar doğru yoldadır.” buyuruyor iken bu bölücülerin, bu dünyaperestlerin en büyük mesleklerinin para dilenmek ve toplamak olduğunu, ele geçirdikleri zenginlikler ile ve küfür memleketlerinin desteği ile amaçlarına ulaşmaya çalıştıklarını görürsünüz.
Halbuki Ömer Öngüt -kuddise sırruh- Hazretleri asla para toplamadı, bu hususta da hakiki ile sahtenin farkını, berzahını ortaya koyan müstesna bir hayat yaşadı.
Bu Zât-ı âli her hâli ile, her düsturu ile, İslâm’ın, imanın, cihadın büyük bir temsilcisi ve müdafiisi idi.
Onun seneler senesi yaptıkları bu mücadelesi, onun nasihatleri, ikazları ile bu millet uyandı, bu din ve vatan bölücülerine fırsat vermedi. Çünkü sahada onun bayraklıları var.
Ve fakat FETÖ başta olmak üzere bu bölücüler memleketimize büyük zararlar verdiler. Vermeye devam ediyorlar, ellerinden gelen ihaneti yapmaya çalışıyorlar.
Bugün ortalığı bunlar, bu gibi sahteler, bunlara benzer menfaatperestler, dünyaperestler istila ettiği için iman, İslâm, vatan, büyük zararlar görüyor, halk istikamet üzere gitmekte zorlanıyor.
“Bölücüler gaye ve menfaatları uğruna halkı etraflarına toplayabilmek için, nefse cazip gelen şeyleri ortaya atarlar. Böylece Din-i mübin'imizi paramparça yapıp zayıf düşürürler. Bunların cihadı İslâm dini'ni tahrip ve tahrif etmektir. Bunlar cep cihatçısıdır, cihadı ceplere açmışlardır.” (“Hakikat İle Dalâleti Bilmemiz Lâzım”, s. 294)
Muhterem Ömer Öngüt -kuddise sırruh- Hazretleri Avrupa’da, Amerika’da ve diğer ecnebi devletlerde yaşamakta olan birçok sevenine; “Memleketinizde olun, başka bayrağın altında yaşamayın!” diyerek buraya gelmelerini, Türkiye’ye dönmelerini tavsiye ve nasihat etmişlerdi.
O günlerde, Avrupa’da yaşamanın rahat ve herkesin maddi durumunun yerinde olduğu bir zamanda, yaklaşan tehlikelere işaret etmişlerdi. Oradaki rahatı bırakıp dönmenin zorluğuna işaret ederek “Burada iş yok ama orada da hayat yok.” buyurmuşlardı.
Birçok talebesi bu nasihatleri dinleyerek, maddi zorlukları göğüsleyerek Türkiye’ye döndüler.
Bu Zât-ı âli’nin 2000’li yıllarda sevenlerini Türkiye’ye dâvet etmesinin hikmetini bizzat yaşayanlar görüyor, minnet ve teşekkürde bulunuyorlar.
3. Dünya harbinin çok yaklaştığı Avrupa’nın ve birçok devletlerin hem ekonomilerinin kötüleştiği hem de yabancı düşmanlığını arttırdığı, bilhassa müslüman Türkleri istemeyen aşırı, ırkçı grupların iktidara gelmeye hazırlandıkları bu âhir zamanda insanları vatanımıza çağıran bu Zât-ı âli’nin ferasetine hayran olmamak mümkün mü?
Ne varsa memleketimizde var. “Bu vatan çok güzel vatan ama vatandaşlar bunu bilmiyoruz.” buyurmuşlardı.
Onun için bu vatanda olmak bu vatanda ölmek çok mühimdir.
Neden bu kadar mühimdir?
Birincisi büyük savaşların, İslâm-küfür savaşının başlangıcındayız. Yakın bir zamanda tarihte cereyan eden Haçlı saldırılarından daha büyük harplerin yaşanması ihtimali var. Böyle bir cepheleşmede küfür cephesinde kalanın hali ne olacak? Bugün Rusya’da, Ukrayna’da yaşayan, o devletlerin vatandaşı bir müslüman ben cepheye gitmiyorum diyebilir mi? Diyemez. Onun karşısındaki devlet müslüman devleti de değil. Yarın küffar Türkiye’ye saldırdığı zaman, orada yaşayan müslüman ben cepheye gitmem diyebilecek mi? Öyle savaşlar olur ki, vatandaş olmayanı bile zorla cepheye sürer. Onun bayrağı altında olduğun zaman ne olacak?
“Her kim bir soy sop dâvâsına (halkı) teşvik ederek veya bir soy sop dâvâsı için öfkelenerek hak veya bâtıl olduğu bilinmez bir gaye ile körü körüne açılan (gayesi İslâm olmayan) bir bayrak altında (yani toplanan topluluk içinde) savaşırsa o kimsenin öldürülüşü câhiliyet öldürülüşüdür.” (İbn-i Mâce: 3948)
İkincisi orada çalıştığın zaman, küfür devleti için çalışmış, hizmetini emeğini oraya vermiş oluyorsun. Memleketin orası değil,
Üçüncüsü ehlinin selametini düşünmen lâzım. Bir gün oralarda güven içinde yaşamanın iyice zora düşme ihtimali var.
Ani bir harp çıksa nasıl çoluk-çocuğunu memleketine getirecek? Yollar kapanabilir, herkes kendi derdine düşer.
Resulullah Aleyhisselâm tebliğe başladığı yıllarda Mekke’de müslümanlar hayat imkânı bulamadığı zaman Medine’ye hicret ettiler. Hicret sayesinde müslümanlar hem can güvenliğine kavuştular, hem de müslümanların kuvveti arttı.
“Kim Allah yolunda hicret ederse, yeryüzünde gidecek birçok güzel yer ve genişlik bulur. Kim Allah ve Resul’üne hicret ederek evinden çıkar da, sonra kendisine ölüm yetişirse, artık onun ecir ve sevabı Allah’a kalmıştır. Allah çok bağışlayıcı, çok merhamet edicidir.” (Nisâ: 100)
Bu mevzu bu kadar mühim olduğu hâlde FETÖsü olsun, süleymancısı olsun hepsi bir küfür diyarına sığınma; oradan da Türkiye’ye nüfuz etme sevdasında. Niçin? Dinini dünyaya değiştirdiği için, din ve vatan bölücüsü olduğu için, kendi kurmuş olduğu dini İslâm dini’nin yerine koymak, kendi saltanatını kurup devleti ele geçirmek istediği için.
Kalpleri dönmüş, küffarla rahat işbirliği yapıyorlar, rahat küffarın kucağına oturuyorlar.
Bu Zât-ı âli bu hususta o kadar hassas idi ki küfür diyarı olan Almanya’ya giden, orada Türkiye’nin aleyhinde çalışan Cemalettin Kaplan’ın içyüzünü beyan ederken bir müslüman için ne güzel ölçü veriyorlar:
“Sen dinini dünyaya satanlardan değil misin? Zira hicret edecektin de dünyada İslâm diyarı yok muydu, küffârın himayesine sığındın.
Bu suretle kâfirlerin küfrünü artırdın ve azdırmaya vesile oldun. İslâm’ın izzet ve şerefini alçaltmak için alçaldın da alçaldın. Bu ise en büyük alçaklık değil midir?
Dünyada esaret altında bulunan bilcümle müslümanların yegâne ümit kaynağı olan İslâm diyârı olan Türkiye değil midir?
Eğer samimi bir müslüman olsaydın, kendi memleketinde ıslahat ile meşgul olurdun; küfrün himayesine girmez, küfre rıza göstermezdin.” (“Cemalettin Kaplan ve Oğlu’nun İçyüzü”, s. 22-23)
Aynı şekilde Fetullah Gülen de Amerika’ya gitmiş, küffara sığınmış, onların namına iş görmüş, oradan dinimize ve vatanımıza ihanet etmiş ve kastetmişti. Onun da içyüzünü dünyaya ilân etmişlerdi:
“Acaba bu kişi kendi ülkesinin menfaatine mi hareket ediyor yoksa içinde yaşadığı ülkenin menfaatine mi? Bunu bir sorgulayın bakalım.” (“Hâin Tezgâh”, s. 96)
“Küfrü hoş gördüğüne göre hıristiyanlar namına çalışıyor, İslâm’ın ise aleyhinde çalışıyor. Amerika’da yaşayıp oradan idare ettiğine, Amerika kendi nâm-ı hesabına kullandığına göre onlar için çalışır, onların himayesi altındadır. Hususi görüntülü telefonları vardır, oradan idare eder, konuşur. Ayna gibi halk onu görsün.” (“Biz Küfrü Hoş Görenlerden Değiliz”, s. 142-144)
“Amerika hesabına çalıştığı kendi ifadesi ile ortaya çıkıyor. Amerikan ajanlarının yapamadığını yapıyor. O kadar senedir Amerika’da. Niye dönmüyor?” (“Biz Küfrü Hoş Görenlerden Değiliz”, s. 495)
“Amerika’ya gitti. Oradan taraftarlarını yönetiyor. Taraftarları onun işareti ile Türkiye’de faaliyetlerini yönlendiriyor. Siyasi mesajlar vermekten çekinmiyor. Son senelerde bu tür açıklamalarını iyice artırdı. Dini bir cemaatin başında olan kişinin üstelik başka bir ülkede senelerdir yaşıyor olmasına rağmen siyasetle bu kadar yakın ilişki içinde olması size de garip gelmiyor mu?” (“Hâin Tezgâh”, s. 96)
Bugün de süleymancıların Almanya’nın Köln şehrini mesken tutmaları, oraya müslümanların parasını taşımaları, bu gâvur memleketinden idare etmeye çalışmaları şunu göstermiştir ki;
Din ve vatan bölücülerinin hepsi “Madde ve makam için dinine de, icabederse vatanına da ihanet ederler.” (“Kıyamet ve Alâmetleri”, s. 232)
Dikkat ederseniz her din bölücüsü vatanda da bölücülük yapıyor. Çünkü İslâm’a ihanet eden vatana rahat ihanet ediyor.
“Bu imamlar dinimizi parçalıyor, vatanımıza darbe vuruyor, düşmanımıza zemin hazırlıyor.”
Bütün din ve vatan bölücüleri gayelerine ulaşmak için küfür devletleri ile anlaşıp, müslümana, İslâm’a, vatana, devlete ihanet ediyorlar.
Muhterem Ömer Öngüt -kuddise sırruh- Hazretleri:
“Sizden hiçbir ücret istemeyenlere uyun, onlar doğru yoldadırlar.” (Yâsin: 21)
Âyet-i kerime’sinin hakikat ile dalâlet arasında bir berzah olduğunu, para toplayanların doğru yolda olmadığını, hakiki müslümanlarla sahtelerinin ayrımının bu Âyet-i kerime olduğunu beyan etmiştir.
“Allah-u Teâlâ Yâsin Sûre-i şerif'inin 21. Âyet-i kerime'sinde, para toplayanların doğru yolda olmadıklarını açık açık buyuruyor ve iman edenlere duyuruyor ....
Bu Âyet-i kerime'ler kendi menfaat ve rahatları doğrultusunda para toplayanların, zorla isteyen dilencilerin, halkı yolan, gasp eden, zorla alan soyguncuların doğru yolda olmadıklarına dairdir. Bu Âyet-i kerime'ler iman edenlere mahsustur ve iman edenlere kâfidir.
Binaenaleyh kim ki para topluyorsa, bu Âyet-i kerime'lere iman etmemiş ve inkâr etmiştir.” (“Hakiki Müslümanlar ve Sahteleri”, s.7-8)
Her hususta en güzel numune olan Zât-ı âlileri bu hususta da hiçbir zaman hiçbir şekilde hiçbir kimseden bir şey istememişler, dünyalık talep etmemişler, kimseye yük olmamışlardır.
“Bu, İslâm inancına ve ahlâkına göredir.
Biz bu Âyet-i kerime'lere bakarak çalışırız. Dilenmeyiz. Bütün dünyaya Almanca ve İngilizce kitaplar dahil olmak üzere kitap satarız. Almanya'ya, Hollanda'ya, Fransa'ya, Avusturya'ya, Avustralya'ya, İngiltere ve Amerika'ya.
Satılan bu kitaplardan bir lirası dahi cebimize girmez. Aslâ kimseden hiçbir surette para toplanıp dilenilmez ve menfaat aslâ beklenmez.
Vakfımızın aş evleri var. Gelenlere verilir, gelemeyenlerin ayaklarına kadar yemek gider.
Hiçbir şeyi kimseden istemediğimiz gibi zekâtı dahi istemeyiz. Zira bu haramdır. Kendiliğinden gelen olursa da emanete hıyanet etmemek için yerine ulaştırırız.” (“Hakiki Müslümanlar ve Sahteleri”, s.16)
O kadar güzel bir hayat yaşamışlar ki;
“Kendime gelince:
Her ne kadar vakıfta duruyorsam da, kimseye külfetim olmaz. Her işimi kendim yaparım. Çünkü liveçhillâh. Ben buraya Allah için geldim.
Oysa Allah-u Teâlâ bize her şeyi bahşetmiştir. Ev değil evler verdi. Bahçe değil bahçeler verdi, dükkânlar verdi. Hepsi Düzce'de kaldı. Orada dahi bunlar çalışır. Fakat hepsi rızâ için çalışır. Kimseden bir şey beklemiyorum. Çünkü hamdolsun ihtiyacım yok.
Hatta vakıfta oturduğum ve helâl olduğunu bildiğim halde yemeğini dahi yemem. Kendi yemeğimi kendim yaparım.
Kendi kitaplarımızı para ile alırız, hediye ettiklerimizi cebimizden veririz. Aldığımız her kaset ve mecmuayı da ücretle alırız. Kimseye kötü bir numune olmayayım ve benden sonra kötü bir çığır açılmasın. Burası Allah kapısıdır.
Bunun için hiçbir maddî menfaatim yoktur. Ben burada rızâ için bulunuyorum. İşimi, gücümü bıraktım, zaten ihtiyacım yok.” (“Hakiki Müslümanlar ve Sahteleri”, s.17)
İşte bu Zât-ı âli böyle her hali ile bir İslâm numunesi idi.
“Dikkat ederseniz hiç kimseden hiçbir şey istemiyoruz, hiç kimseden en küçücük bir menfaat beklemiyoruz. Nahoş gelirleri kabul etmiyoruz. Temiz gelirleri de Hakk yolunda Rızâ-i bâri için sarfederiz. Bize emanet olarak verilen zekâtları da ehlini aramak suretiyle dağıtırız. Soframız herkese açıktır, tefrik edilmez. Her gelen yemeğini gönül hoşluğu ile yer, kendi evine girer gibi rahatlıkla ve huzurla girer çıkar. Bu bir kişi de olur, toplantı günlerinde bin kişi de olur. Gelenlerden en küçük bir menfaat talebinde bulunulmaz. Burası Allah kapısıdır, kimse soyulmaz.
Birçok defa karşılaştığımız hususlardan bir tanesini size temsil olarak arzedelim:
Nuri isminde Kayseri'den bir kardeş Vakfa vermek üzere bir gün 5 bin Mark getirdi. "Bu parayı niçin veriyorsunuz?" diye sorduk. Yeni emekli olduğunu, getirdiği bu parada fâiz bulaşıklığı olabileceğinden şüphelendiği için vakfa vermek istediğini söyledi.
Sen ki şüphe ediyorsun, mesuliyetinden kurtulmak istiyorsun. Biz temiz olanları bile süzüyoruz, hele şüpheli olanları sureti katiyede almayız. Zira buraya her gelen, uzak yerlerden kalkıp geliyor. Yediği yemeği helâl olarak huzurla yiyor. Zira burası Hakk kapısı demişizdir, bölücülerin yapısı değil.
Parayı almadığımıza bu zât çok hayret etti ve gitti.
Dikkat ederseniz yazdığımız kitapların hiçbirinden para almayız. Bunca kitap satılıyor, cebimize bir lirası bile girmez. Değil kuruşundan, kokusundan bile Allah'ımıza sığınırız. Hediye verdiğimiz kitapların parasını bile kendimizden karşılarız. Zâtına kul Habib'ine ümmet olabilmek için Allah-u Teâlâ'nın her emrine, Resulullah Aleyhisselâm'ın Sünnet-i seniyye'sine uymak zorundayız.
Yâsin sûre-i şerif'inin 21. Âyet-i kerime'sinde hiçbir ücret istemeyenlerin doğru yolda olduğu beyan buyuruluyor.” (“İlâhî Görüş Birliği’ne Dâvet”, s. 187-188)
Bu Zât-ı âli böyle yaşadı, böyle vasiyet ve nasihat etti.
26 Nisan 1992 günü Adapazarı vakıf binasında yaptıkları vasiyet sohbetinde bu husustaki düsturunu şöyle ilân etmişlerdir:
“Vakfımızın temel prensiplerinden biri olarak;
Kimseden istemeyin, geleni reddetmeyin, başka kuruluşlardan geleni ise, kabul etmeyin.”
Bu ve diğer vasiyetlerini her kitabının arkasında yayınlamışlardır.
Bu Zât-ı âli böyle buyurdu. Ve fakat dikkat ederseniz her bir din ve vatan bölücüsü para toplamayı, dilenmeyi meslek edinmiştir. Çünkü dinini kuvvetlendirmek için paraya ihtiyaçları var. Mâneviyat yolu olmadıkları için, sahte oldukları için para ile, taraftar toplamak ile kuvvet arıyorlar. Allah-u Teâlâ’nın haram kıldığı fâizi çatır çatır yiyorlar, fâiz alınabilir diye fetva veriyorlar. Çok büyüyünce de küffardan destek almakla kendi kurmuş oldukları dinlerini sağlama almaya çalışıyorlar. Çünkü devlete ve vatana göz diktikleri için, devletten çekindikleri için küffarla işbirliği yapıyorlar. Saltanat arzularını, devleti ele geçirmek niyetlerini gerçekleştirmek için her türlü haramı işliyorlar, her türlü ihaneti yapıyorlar.
“Bu “Türeme”ler hakkında, çok şümullü bir Hadis-i şerif'lerinde buyururlar ki:
"Âhir zamanda öyle kimseler türeyecektir ki, bunlar dinlerini dünyalığa âlet edeceklerdir. İnsanlara karşı koyun postuna bürünmüş gibi yumuşak ve güzel huylu görünürler. Dilleri şekerden bile tatlıdır, amma kalpleri kurt gönlü gibidir.
(Azîz ve Celîl olan Allah-u Teâlâ bu gibi kimseler için şöyle buyuruyor:)
‘Bunlar acaba benim sonsuz affediciliğime mi güveniyorlar, yoksa bana karşı meydan mı okuyorlar? Ululuğum hakkı için, onlara öyle ağır bir musibet vereceğim ki aralarında bulunan yumuşak başlılar şaşa kalacaklardır.’" (Tirmizî)
Elli sene evvel bu türemeler yoktu. Bakınız ne kadar güzel açıklıyor. Siz onlara hâlâ müslüman deyin!
Görülüyor ki Resulullah -sallallahu aleyhi ve sellem- Efendimiz bunların bütün içyüzlerini biliyor ve iman edenlere bildiriyor.
İşte bunlar; ağzındaki lokmayı, altındaki bir tek arabayı, çoluk çocuğunun oturacağı bir tek evi dahi olsa alırlar.” (“Hakiki Müslümanlar ve Sahteleri”, s. 108-109)
Onların sahte dinleri para ile ayakta durur. Mânaya değil, maddiyata, ahirete değil, dünyaya taliptirler.
Hadis-i şerif’lerde:
“Onların dinleri para olacak.” (Münâvî)
“Dinleri, dirhemleri ve dinarları olacak.” buyuruluyor. (Deylemî)
“Size bu hususta iki misal veriyoruz. Bedir harbinde müslümanların kuvveti az idi, düşman çoktu. Allah-u Teâlâ onlara yardım etti, harp kazanıldı. Bir yıl sonra Uhud savaşı yapıldı. Müslümanlar Resulullah Aleyhisselâm’ın emrini dinlemeyip de ganimet peşine düşüp maddeye sarıldıkları için, Allah-u Teâlâ kudret elini yani yardımını çekti. Kazanılmış olan harp kaybedildi. Bunun delili Kuran-ı kerim’de mevcuttur.
Bir Âyet-i kerime’de şöyle buyuruluyor:
“Eğer Allah size yardım ederse, artık sizi yenip mağlup edecek yoktur. Eğer sizi yardımsız bırakıverirse, O’ndan başka size yardım edecek kimdir? Müminler yalnız Allah’a güvensinler.” (Âl-i İmrân: 160)
Bunca kitap basılıp satılıyor ve fakat bir lirasının bile zimmetimize geçmediği ehlince malumdur. Bizim bir gün dahi tahsilimiz yok, hiçbir mektepte okumuş değiliz. Bu ilme de “İlm-i İlâhî” denir. Maddeye sarılırsam lütfunu çeker, suyu çekilen balık gibi olurum.
Sahib’ime şöyle niyaz ederim:
“Allah’ım! İhsan ettiğin ruh, beden, âzâlar ve sonsuz sayısız nimetlerine karşı, bütün bunların bir zerresinin dahi idrâkinden âcizim. Hiçbirine şükredemeyeceğim için de, âcizliğimi ortaya koyuyorum. İyi biliyorum ki hiçbir amelim de yok. Tek bir ümidim ve güvencim varsa, af ve merhametindir.”
Af eder mi, geç kulum der mi?
Nitekim Âyet-i kerime’de şöyle buyuruluyor:
“Âyetlerimizi ve onlara iman etmeyi kibirlerine yediremeyenlere göğün kapıları açılmaz, deve iğnenin deliğinden geçmedikçe cennete de giremezler. Suçluları işte biz böyle cezalandırırız.” (A’râf: 40)
Bu kadar ince hesaplarla sorguya çekileceğiz. Bundan haberimiz var mı?
Yalnız rızâ için cihad edenleri, canını malını ortaya koyanları muzaffer kılacağına dair Hazret-i Allah’ın vaad-i Sübhânî’si vardır.
Âyet-i kerime’de şöyle buyuruluyor:
“Şüphesiz ki Allah yolunda savaşıp düşmanları öldüren ve öldürülen müminlerin canlarını ve mallarını Allah, cennet kendilerinin olmak karşılığında satın almıştır. Onlara vaad olunan cennet haktır ki, Tevrat’ta da İncil’de de ve Kur’an’da da sabittir.” (Tevbe: 111)
Amma cep ve makam için cihad edenlere böyle bir vaad-i sübhânî yoktur.” (“Hakikat ile Dalâleti Bilmemiz Lâzım”, s. 309-311)
Ömer Öngüt -kuddise sırruh-Hazretleri bölücülerin bu fitnesini söndürmek için hepsiyle mücadele etti. Onları İslâm’a, imana davet etti. Hakikatleri neşretti.
Bu bölücüler hakikati gördüklerinde işittik iman ettik diyecekleri yerde bu Zât-ı âli’ye düşman kesildiler.
Halbuki o bir rahmetti, onlara; “Başınızdakiler doğru yolda değiller, İslâm’a dönün, ahkâma dönün!” dedi, İslâm’a, Kur’an’a, ahkâma çağırdı, ama onlar dinlemediler.
“Bu hakikatleri Âyet-i kerime'lerle açık açık arzettiğimiz için, ilâhî nurun karşısında bütün bölücülerin yekvücut halinde olduğunu görürsün. Onların iç durumunu belirten Âyet-i kerime'ler ortaya konulduğu zaman, hepsi ona karşı cephe alırlar. Allah-u Teâlâ'nın nurunun yayılmamasına çalışırlar. Müslüman gibi görünen bu bölücülerin Hazret-i Allah'ın kelâmına karşı olduklarını görürsün.
Kalpleri kulakları mühürlenmiş, hiçbir hakikati duymak istemezler. Elbirliği ile kapılarını hakikate kapamışlar.
Onun içindir ki Allah-u Teâlâ Âyet-i kerime'sinde onlar hakkında şöyle buyuruyor:
"Bunlara ne oluyor ki hiçbir sözü anlamaya yanaşmıyorlar!" (Nisâ: 78)“ (Hakiki Müslümanlar ve Sahteleri, s. 112)
Oysa Âyet-i kerime’de şöyle buyuruluyor:
“Aralarında hüküm verilmek üzere Allah’a ve Peygamber’e çağırıldıkları zaman, müminlerin sözü sadece: “İşittik ve itaat ettik!” demekten ibarettir. İşte saâdete erenler onlardır.” (Nûr: 51)
Hakiki müslüman bu Âyet-i kerime’ye uygun hareket eder. Onlar ise, Hazret-i Allah’a, Resulullah’a iman edip tâbi olmadılar, imamlarının peşine takıldılar.
“Biz onları ateşe çağıran önderler yaptık. Kıyamet günü aslâ yardım görmezler.” (Kasas: 41)
İmamlara iman eden, Allah-u Teâlâ’ya iman etmemiştir. Binaenaleyh bu imamlar size hep Allah-u Teâlâ’nın yasak ettiği şeyleri mübah gösteriyor, helâl olarak kabul ettiriyorlar. Ve siz de onlara uymakla onlara tapmış oluyorsunuz. İlâhi hükmü bıraktığınızdan ötürü, onlara inanıyorsunuz. Allah-u Teâlâ’nın hükmünü arkaya atıyorsunuz ve böylece dinden imandan ayrılmış oluyorsunuz.
“Onlar ve azgınlar tepetakla oraya atılırlar.
İblis’in bütün askerleri de.” (Şuarâ: 94-95)
“Gerçek mânâda bütün bu sözlerimiz, bilmeyerek bir bölücü grubun içine girip hakikat zannıyla çalışan temiz ve nezih kardeşlerimize izah ve ikna maksadıyla söylenmiştir.
Yarın huzur-u ilâhiye çıktıklarında büyük vebal altında kalıp şiddetli azap göreceklerinden, vicdanımızdan kopup gelen hislerimizi beyan ediyoruz.” (“Hakikat ile Dalâleti Bilmemiz Lâzım”, s. 290-291)
Bu Zât-ı muhteremin hâl-i hayatını tetkik ederseniz, yazdığı ve söylediği her şeyi bizzat yaşadığına şahit olursunuz. FETÖ’nün devletimizin birçok kademesinde çok etkin olduğu, her yere elemanlarını yerleştirdiği, askeriyeyi, yargıyı, polisi ele geçirmek üzere olduğu o yıllarda kendisini susturmak, hapse atmak için iftira attılar. Ahir ömründe FETÖ’nün hâin tezgâhı olan bir kumpas ile yalan ve iftiralarına uğramış ve takibatlara maruz kalmıştı. Bu Zât-ı âli’yi bertaraf etmek istediler. Büyük bir kumpas kurarak, yalan ile iftira ile ismini karalamak istediler, lekelemeye çalıştılar. Üstelik takip ve takibatlarla o yaşta, o hasta haliyle taciz ettiler. Büyük bir kumpas plânlamış oldukları sonradan aşikâr olmuş ise de o dönem büyük eziyet verdiler.
İşte bu en zor günlerde bile, hakkında takibat, tahkikat, soruşturmalar sürerken bile vatanında kalmayı tercih etti. Onu da hapse atmayı planlıyorlardı. Yurt dışına gidebilirdi. Ama o burada kalıp en güzel numune oldu; “Bu devlet bizim, bu vatan bizim!” dedi.
Dikkat buyurun, başkası ise kaçıyor, başka ülkelerden, küffardan medet umuyor. O ise din ve vatan bölücüleri ile mücadelesine devam etti. Hiç ara vermedi. Daha da üzerlerine gitti. Hiç korkmadan, yılmadan, azim ve gayretle hakkı, hakikati irşad ve ikaz etti.
“Onlar yalnız kendilerini müslüman zannediyorlar ve her bölücü de bunu bahane ederek halkı kendine çekip-çevirmeye çalışıyor. Bu suretle din kardeşliğini, İslâm birliğini, güzel vatanımızı paramparça yapmak istiyorlar. Parçalamak isteyenleri değil suçlamak, elimizden gelse elini ve dilini uzatanları hemen men ederiz.” (“Hakikat ile Dalâleti Bilmemiz Lâzım”, s. 289)
O Allah’ın davasına sâdıktı. O’nun davası, Allah ve Resulullah davası idi. Kendi ikbal ve istikbaline değil, İslâm’ın ihyasına vatanın selametine çalıştı.
“Din-i İslâm için, vatanın selâmeti için; cihad sahasında, kalemle, irşad ve ikaz vazifesini yapmaya gayret ediyoruz. Duâlarımız, naz ve niyazımız hep ümmet-i Muhammed için, bu vatan için, ordumuzun muzafferiyeti içindir.” (“İman ve Vatan”, s. 62)
Âhir zamanda türeyen bu sapıtıcı imamların içyüzünü, din ve vatan bölücülerinin, sahte şeyhlerin, ahirzaman ulemasının içyüzünü bir tek o söyledi, o yazdı. Tek başına cihad etti. Halkı uyardı, Hakk’a yöneltti.
Hani sizin şeyhleriniz? Nerede o allâmeler?
Niye FETÖ’den, süleymancılardan haberdar etmediler, halkı uyarmadılar, uyaramadılar? Niye o zamandan beri bu bölücüleri tanıyamadılar?
Bugün konuşuyorlar, o zaman onların borusu öterken halkı uyandırmak, hakkı söylemek marifetti. Bugün içyüzleri zâhir olunca ahkâm kesiyorlar. O güçlü oldukları zaman, zor zamanlarda hakkı hakikati söylemek er kişinin işiydi. O zaman ortalıkta yoktular, ama bu Zât-ı âli tek başına meydanda idi, mücadele etti. Âyet-i kerime ve Hadis-i şerif’ler ile bölücülerin, sahtelerin içyüzlerini ifşa etti. Kim ne der diye bakmadı. Hakk’ın rızâsını aradı. Hakk’a dayandı, Hakk’a sığındı, Hakk ile iş gördü. Yüzü Hakk’a dönüktü.
O, ahkâmı çiğnetmedi, onlar ise ahkâmın hükümlerini hafife aldılar. Muhterem Ömer Öngüt -kuddise sırruh- Hazretleri’nden başka kim söyledi? Kim bunlara dikkat edin, bunlar hâindir, dinde vatanda bölücüdür diyebildi? Kim bunların içyüzünü halka ilân edebildi? Bugün ahkâm kesenler din, vatan elden giderken neredelerdi? Bilâkis bir oldular beraber oldular, hakkı söyleyen bu Zât’a “Âlimim!” diyenler, “Şeyhim!” diyenler, niye bunları yazıyor, niye söylüyor diye buğz ettiler.
Bugün içyüzleri meydana çıkınca kimisi gerçeği gördü konuşuyor, kimisi bozuk niyeti belli olmasın diye, zevahiri kurtarmak için konuşuyor.
Oysa Allah-u Teâlâ şöyle ferman buyuruyor:
“Hakkı bâtıl ile karıştırmayın, bilerek hakkı gizlemeyin.” (Bakara: 42)
“İndirdiğimiz açık delilleri ve hidayeti biz Kitap’ta açıkça belirttikten sonra gizleyenler var ya, işte onlara hem Allah lânet eder, hem de bütün lânet ediciler lânet eder.” (Bakara: 159)
“Allah’ın indirdiği Kitap’tan bir şeyi gizleyenler ve onu az bir pahaya satanlar var ya, işte onların karınlarına doldurdukları ateşten başka bir şey değildir. Kıyamet günü Allah onlarla konuşmaz, onları temize de çıkarmaz. Orada onlar için can yakıcı bir azap vardır.
Onlar hidayeti verip sapıklığı, mağfireti bırakıp azabı satın almış kimselerdir. Ateşe ne kadar da dayanıklıdırlar!” (Bakara: 174-175)
Muhterem Ömer Öngüt -kuddise sırruh- Hazretleri dâima İslâm’ın numunesi olmuşlar, ilâhî ahkâm ölçüleri bırakmışlardır.
Bu Zât-ı âli:
“Sizden hiçbir ücret istemeyenlere uyunuz.” (Yâsin: 21)
Âyet-i kerime’sinin berzah olduğunu söyledi, “İslâm’da para toplamak, dilenmek yoktur. Kim ki para topluyorsa doğru yolda değildir!” dedi.
Bu bölücüler ise; Cenâb-ı Hakk’ın ahkâmını çiğnediler, hükmünü kaldırdırmaya çalıştılar, müslümanmış gibi görünerek cep cihatçılığı yaptılar, para topladılar, dilendiler, zorla gaspettiler, halkı soyuyor, yoluyorlar. Kimse bir şey demedi.
Bu Zât-ı âli:
“Fâiz yemeyiniz.” (Âl-i İmran: 130)
Âyet-i kerime’sini hatırlattı, “Fâize helâl diyen küfre kayar!” dedi. Hakk’ı tebliğ etti, Hazret-i Allah’ın hükmünü önlerine sürdü.
Bu bölücüler ise; Cenâb-ı Hakk’ın yasak kıldığı, haram ilân ettiği fâize, “Helâl!” dediler, kimseden ses çıkmadı.
Bu Zât-ı âli yahudi ve hıristiyanlarla içli dışlı olan bu bölücülere Âyet-i kerime’leri hatırlattı, küfür ehlini dost edinmenin, küfürlerini hoş görmenin Hazret-i Allah’ı gadaplandırdığını söyledi, ikaz etti:
“Ey iman edenler! Yahudi ve hıristiyanları dost edinmeyin. Onlar birbirlerinin dostudurlar. Sizden kim onları dost edinirse, o onlardandır.” (Mâide: 51)
“Onlardan birçoğunu, kâfirleri dost edindiklerini görürsün. Nefislerinin kendileri için öne sürdüğü şey ne kötüdür! Allah onlara gazap etmiştir ve onlar azap içinde ebedî kalacaklardır.” (Mâide: 80)
Bu bölücüler; yahudi ve hıristiyanlarla dostluk kurdular, onlar için, onların nam-ı hesabına çalıştılar. Kendi dinlerini kuvvetlendirmek için vatanımızı kâfire peşkeş çektiler. Küffar devletlerine gidiyor, onlara sığınıyor, onlarla işbirliği yapıyorlar.
Bütün bu bölücüler, sahte mutasavvıflar, âhir zaman âlimleri; madde, makam, menfaat peşinde koşarken, dünya için çalışırken, o ise mânâyı, takvayı, tevazuyu, rızâyı tercih etmiş, ahiret için çalışmıştı.
Bunlar; varlık, benlik içinde varidat, lüks süs içinde yaşarken, o ise mahviyet, tevazu, hiçlik, fakr haliyle yaşamıştır.
Bölücülerin hepsi adam toplama derdine düşmüş, cemaatimiz büyüsün, sayımız, taraftarımız artsın diye uğraşırken, o ise “Yol var adama muhtaç, yol var adam o yola muhtaç. İyi bilin ki bu yol adama muhtaç değil.”, “Biz adama muhtaç olan yollardan değiliz. Bize Allah gerek!” dedi. Gayesi âhiret olduğu için müridim çok olsun demedi; halkın irşadı, imanların kurtarılması, İslâm’ın neşri, Allah-u Teâlâ’nın hükmünün yayılması, dini bozmak isteyenlerin engellenmesi için çalıştı, gayret etti. Gayesi dünya olanlar, taraftar toplamak olanlar ise ahkâm-ı ilâhî’yi bozmaktan, dini kendilerine maletmek için bozuk fikirlerini dindenmiş gibi göstermekten, müslümanlar arasında bölücülük yapmaktan, devleti ele geçirmek için her türlü yalanı, iftirayı, kumpası yapmaktan, fâiz gibi en şiddetli haramları irtikap etmekten çekinmediler. Çekinmiyorlar. Bir de kendilerini İslâm’ın en ön safında imiş gibi göstermeye çalışıyorlar. Bugün devlet üzerlerine giderken bile ortaya çıkıp sen hiç bizim kursumuza geldin mi, burada Kur’an öğretiliyor diye güya kendilerini İslâm dairesinde imiş gibi göstermek istiyorlar. Bunlar İslâm’dan çıkalı çok olmuş, büyük bir gadab-ı ilâhî’ye uğramışlar ve fakat kör olmuşlar, sağır kesilmişler.
“Onlar sağırdırlar, dilsizdirler, kördürler. Onlar artık dönmezler.” (Bakara: 18)
“Bunlar güya Allah’ı ve müminleri aldatmaya çalışırlar. Oysa onlar sadece kendilerini aldatırlar da bunun farkında değillerdir.
Onların kalplerinde hastalık vardır. Allah da onların hastalıklarını artırmıştır. Söylemekte oldukları yalanlar sebebiyle onlara elem verici bir azap vardır.” (Bakara: 9-10)
Bu bölücülerin durumu işte budur.
Bu ölçüleri veriyoruz, hakiki ile sahtesini ayırın, bu Zât nasıl mücadele etmiş, nasıl yaşamış, nasıl örnek olmuş görün. Böyle İslâm, iman numunesi, vatanına aşkla bağlı bir Zât-ı âli’den bahsediyoruz.
Bu Zât-ı âli İslâm’a, imana çağırıyor; din ve vatan bölücüleri küfre, isyana çağırıyor.
O, vatanımıza çağırıyor, “Memleketinize gelin!” diyor; din ve vatan bölücüleri küffar memleketlerine gidin diyor, ecnebi devletlerine çağırıyor.
Bu muhterem zât “Devlet ittifaktan doğar, devletsizlik ise nifaktan!” buyuruyor, birlik ve beraberliğe çağırıyor; uhuvveti tesis etmeye çalışıyor. Din ve vatan bölücüleri terfrika çıkarıyor, bölücülük yapıyor, devletimizi bölmeye, kâfirle işbirliğine çağırıyor.
Bu Zât-ı âli “İlâhi görüş birliği”ne çağırıyor, Allah ve Resul’üne dâvet ediyor. Din ve vatan bölücüleri fitne fesat içinde kendi kurdukları dinlerine çağırıyor.
Her zaman “Gayemiz İslâm’dır, isim değil, muradımız Allah ve Resul’üdür, bölücülerden herhangi biri değil!” diyor. Bölücülerin gayesi madde, muradları kendi kurdukları dinleri, icraatları dinde ve vatanda bölücülüktür.
“Her isim bir dindir”, “Allah katında din İslâm’dır!” diyor; bölücüler ise ayrı bir isimle türemişler, İslâm’dan çıkmışlardır.
O Allah için, İslâm için çalışıyor; bölücüler ise, Allah için değil menfaat için, İslâm için değil, isim için çalışıyor.
O “Hiçbir siyasi maksadımız, gizli niyetimiz yoktur!” diyor; bölücüler ise siyasi emellerinin peşinde koşuyor, sinsi sinsi hareket edip devleti ele geçirmeye çalışıyor.
Dâima “Bizim iki gayemiz var; iman ve vatan!” diyor; bölücüler ise dinden, imandan çıkıyor, vatanı küffara peşkeş çekiyor.
Bu mübarek zât “Allah’ım bu devlete zeval verme!” diye duâ ediyor; bölücüler ise devletin altını oymaya çalışıyor.
Bazı mihenk noktalarını, berzah mevzularını dikkat ve ibret nazarlarınıza arzediyoruz ki bunları tanıyın, gözünüzü açın diye.
O cihadını Allah için, Resulullah için yaptı. İslâm’ı ayakta tutmak için, vatanın selâmeti için yaptı. Onun gayesi; iman ve vatan idi.
“Allah-u Teâlâ’nın dinini yıkmak isteyenlerin, vatanımıza kast edenlerin düşmanıyız.” buyurdu.
O sadece Hazret-i Allah’ın rızâ ve hoşnutluğuna nail olmak için çalıştı. O’nu memnun etmek, O’nu râzı etmek için çalıştı. O ne der, şu ne der, bu ne der diye bakmadı, dünya gayesi gütmedi. O sadece; Rabb’isini çok sevdiği için, O’nun memnun olması için, O’nun hoş nazarı için canını, malını, her şeyini ortaya koydu. “Allah’ım! Bin canım olsa uğrunda feda olsun.” dedi. O memnun olursa, O râzı olursa, O severse her şeye değer dedi. O’nunla oldu, O’nunla yaşadı.
Mühim olan bunu kazanmak. O yalnız O’nu sevdiği için, O emrettiği için, O’nun rızâsı için mücadele etti, fisebilillah kalem ile cihad yaptı. O bunu bizzat yaşadı ve ihvanına da yaşattı. Hâlâ cihadı devam ediyor, eserleriyle tasarrufu devam ediyor.
Binaenaleyh Muhterem Ömer Öngüt -kuddise sırruh- Hazretleri’nin gerek hayatında gerek vefatında onun bu büyük cihadı yürüyor, çok büyük bir iş yapılıyor. Görüyorsunuz onun ihvanı, iman ve vicdan sahibi müslümanlar geçen ay çıkan süleymancılar ile ilgili dergimizi sahiplendiler.
Eylül 2026 tarihli bu dergimizin kapağında Ömer Öngüt -kuddise sırruh- Hazretleri’nin süleymancılar hakkındaki “Dinleri Süleymancılık, İmanları Para, Has Huyları Gasp, Meslekleri de Dilencilik Olan Süleymancıların İçyüzü” isimli kitabının resmi konulmuş, altına da şöyle yazılmıştı:
“Muhterem Ömer Öngüt -kuddise sırruh- Hazretleri bu eserini ilk defa 1993 yılında yayınlamışlardı. Bu Zât-ı âli 40 yıldır başta FETÖ olmak üzere bütün din ve vatan bölücüleri ile mücadele etti, eserler neşretti, içyüzlerini ifşa etti. Onun bu mücadelesi eserleri ile devam ediyor. Milletimiz uyanıyor, iman ve vatan kalesine sahip çıkıyor.
Bugün de süleymancıların içyüzleri aşikâr oldu, devletimiz operasyon başlattı. Çok lüzumlu idi, çok yerinde oldu. Zira bunlar da FETÖ gibi küffarla işbirliği yapıyor. Siz niye Amerika’ya gidiyorsunuz? Niye Almanya’ya gidiyorsunuz? Niçin oraya para taşıyorsunuz? Neden oraya yatırım yapıyorsunuz? Niye oradan idare etmeye kalkıyorsunuz? Amerika ve Almanya sizi neden destekliyor ve kolluyor?”
Bu dergide şu üç hususa temas edilmiş oldu.
Birincisi; bu Zât-ı âli’nin 40 yıldır bu süleymancıların içyüzünü ilân edip onlarla mücadele ettiği, ne kadar haklı olduğunun bugün yaşananlarla zâhir olduğu.
İkincisi; devletimizin başlattığı bu operasyonun çok lüzumlu olduğu, devletin bu din ve vatan bölücüleri ile mücadelesinin ne kadar yerinde olduğu.
Üçüncüsü de; bu bölücülerin halkı soyup, yolmakla kalmayıp bu paraları yurt dışına kaçırdıkları, küffarla ittifak yaptıkları, işbirliğine girip dinimize ve vatanımıza zarar verdikleri beyan edildi.
İşte herkes bugün gördü. O bunların içyüzünü seneler senesi söylüyordu. Hakikatler bugün zahir oldu.
Hazret-i Allah’ın desteği ile o hem bu cihadı yaptı, hem numune oldu, hem en güzel yaşadı. Âhir zamanda bu cihadı ancak o yaptı, insanlar ne der diye bakmadı. Allah-u Teâlâ’nın vazifedar kılması ile 40 yıl önce bu hakikatleri neşrettiğinde en yakınlarından bile onu, beyanlarını anlamayanlar oldu. Ama o bunu bile bile hakkı, hakikati söylüyor, hak ile bâtıl arasına berzah oluyordu. Din ve vatan bölücülerini bir bir ifşa ettiler. Ama o avammış, ihvanmış, hiçbir şey düşünmedi. Onun bu beyanlarını anlamayan, hazmedemeyenler oldu, ama o kimseye bakmadı, hak davasından vazgeçmedi, Hakk’ı bildi, Hakk’ı söyledi.
Bu hususu şöyle anlatmışlardı:
“Bunlar İslâm âlemine, bilhassa Türkiye’ye büyük bir zulmet çöktürdüler.
Her tarafı zulmet bürüyüp ortalık kararınca Hakk Celle ve Alâ Hazretleri bu nur ışığı ile “Hakikat ile dalâlet”in ayrılmasını murad etmiş ve bugün bu ilmi indirmiş.
Bu ilim ile bu nur ile bu Bayraklılar, cesaretle bu karanlığın üzerine yürüyünce; bu türemeler, güneş çıkınca karların eridiği gibi eridiler. Ne bu din kurucular kaldı, ne de türemeleri kaldı, hepsi de sükût-u hayâle uğradılar. Maskeleri indi. Müslüman gibi görünenlerin durumu belli oldu. Hakikat ile dalâlet ayrıldı ve kötülükleri ortada kaldı.
“Ümmetim benden sonra yetmiş üç fırkaya ayrılacak, bir fırka müstesna, diğerleri hep ateştedir.
– Onlar kimlerdir Yâ Resulellah?
Benim ve Ashâb’ımın yolunda olanlardır.” (Ebu Dâvud)
Hadis-i şerif’i mucibince cennetlikler bir fırkada kaldı, cehennemlikler ise yetmiş iki fırkaya ayrıldı.
İşte bu berzah, Allah-u Teâlâ’nın indirdiği nur sayesinde belli oldu.
Biz bunların küfürlerini ortaya koyunca halk evvela inanmak istemedi, şöyle bir baktı. Sonra gördü ki hakikaten kâfirmiş. Amma iş işten geçti. Hatta ihvan bile, ihvanın önde görünenleri bile durakladı. Aklı ve ilmi yetmedi. “Bunlar nasıl kâfir olur?” diye yüzüme bakıyordu.
•
Daha evvel arz etmiştik ki, Allah-u Teâlâ murad ettiği zaman gizli noktaları bize gösterir, söyleyeceğimiz sözü göre göre, bile bile söyleriz. Bunu halk anlayamaz.
Nitekim Hakîm-i Tirmizî -kuddise sırruh- Hazretleri bu noktaya düşmüş. Zamanında bu bilgileri verirken halkın akılları yetmedi, itiraz ettiler. Ona Allah-u Teâlâ bildirmiş, bilerek konuşmuş. Bana da Rabb’im bildiriyor, bilerek konuşuyorum, amma bilerek kim anlayacak?
Hatta bir kardeş diyor ki: “Siz bunlara kâfir derken biz şaşıyorduk. Şimdi gördük ki gerçekten de öyle imişler.”
Öyle ki birçok kimselerden duyuldu, şöyle söylüyorlar:
“Biz bunları İslâm’ın ön safında, İslâm’ın müdafileri olarak zannediyorduk. Sizin onlar için ‘Bunlar kâfirdir!’ demeniz karşısında hayret ediyorduk.
Meğer biz:
“Sen o münafıkları gördüğün zaman kalıpları hoşuna gider ve ne söylerlerse kulak verirsin. Sanki onlar direk olmuş keresteler gibidir.” (Münafikun: 4)
Âyet-i kerime’sinde buyurulduğu üzere onların sözlerine, kalıplarına bakarak aldanıyormuşuz.
Siz hep Âyet-i kerime’ye isnad ediyordunuz. O’nun hükmüne bakıyordunuz, biz onu görmüyorduk. Zaman geçince Allah-u Teâlâ’nın hükümleri gerçek olarak meydana çıktı, şimdi anlamış olduk, bunların kâfir olduklarını gördük.”
Amma şimdiki iman ile o zamanki iman arasında çok büyük fark var. İlk iman eden gerçeği bulmuştur.
Fakat geçti, imtihan o zamandı.
İman da böyledir.
Hazret-i Ebu Bekir -radiyallahu anh-in “Sıddık-ı Ekber” oluşu bu sebepledir. İlk duyduğu zaman “Doğrudur.” buyurdu. Onun içindir ki onun makamına erişmek mümkün değildir.
Sıddıkiyet O’nun tecelliyatı ile husule gelir, Sıddık ise yetişir, fakat “Sıddık-ı Ekber” bir tanedir, başka yok. İnsan sıddık olur, Ekberiyet’e erişmek mümkün değildir. Çok veliler gelip geçmiştir, fakat o müstesnâdır. Çünkü Sıddık-ı Ekber -radiyallahu anh-den üstün yalnız peygamber var.
Âni iman başka, sonraki iman başka. Bu da o kadar gizli bir sır ki, kimse vâkıf olamaz.
Çünkü bizim bütün beyanlarımız Allah-u Teâlâ’nın hükümleri ile Resulullah -sallallahu aleyhi ve sellem- Efendimizin Hadis-i şerif’leridir.
Nitekim Allah-u Teâlâ bir Hadis-i kudsî’de şöyle buyurmaktadır:
“Kulun benimle meşgul olması, en fazla önem verdiği şey olursa, onun arzu ve lezzetini zikrimde kılarım. Arzu ve lezzetini zikrimde kılarsam da o bana âşık olur, ben de ona âşık olurum. O bana, ben ona âşık olunca da, onunla aramdaki perdeyi kaldırırım. Bu hâli onun umumî hâli kılarım. İnsanlar yanıldığı zaman o yanılmaz.
Böylelerinin sözleri peygamberlerin sözleri gibidir. Gerçek kahramanlar onlardır.
Onlar öyle kimselerdir ki yer ehline bir cezâ ve azab vermek istediğim zaman onları hatırlarım da azapdan vazgeçerim.” (Ebu Nuaym, Hilye)” (“Sözler ve Notlar 10”, s. 504-507)
Herkes imtihanını verir. Kimse kalmazsa o tek başına devam edecekti ve etti de.
Bu Zât-ı âli bırakın insanlar ne der demeyi en yakınlarım ne der diye düşünmemiş, ihvana bile bakmamış, yani diyeceğini demiş, hakkı haykırmış, hakikati söylemişti, çünkü yüzü Hakk’a dönük, halka değil.
“Beni O bırakmasın. O sevsin, O benden râzı olsun!” diyor.
“Boynum kıldan ince!”
“Can Canan’ındır!” diyor.
“O’nun hükmü, O’nun muradı.” buyuruyor.
Hakk’ın rızâsını arıyor.
Resulullah -sallallahu aleyhi ve sellem- Efendimiz; en güzel numunedir. En güzel bir şekilde İslâm’ı temsil etti, onu yaşadı, en güzel şekilde irşad etti ve numune oldu.
“Andolsun ki Resulullah sizin için, Allah’a ve ahiret gününe kavuşmayı arzu edenler ve Allah’ı çok zikreden kimseler için güzel bir numunedir.” (Ahzâb: 21)
O, insan hayatının her safhası için ve her sınıftan insan için; imanda, ibadette, ahlâkta müstesnâ bir numunedir.
Hazret-i Allah’ın hangi emrini tebliğ etmişse, yahut kendisi ne emretmişse; onun en güzelini harfiyyen önce kendisi tatbik ederdi.
İnsanlara güzel ahlâkı emretti, kendisi ise bütün güzel huylarla mücessem ve muhteşem bir şekilde fazilet numunesi oldu. Hayatı, Kur’an-ı kerim’in canlı bir levhası, tatbikî bir tefsiriydi. Onun ahlâkı Kur’an ahlâkı idi.
Hazret-i Âişe -radiyallahu anhâ- Vâlidemiz’e Resulullah -sallallahu aleyhi ve sellem- Efendimiz’in ahlâkı sorulduğunda:
“Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem-in ahlâkı Kur’an’dı.” buyurdular. (Müslim)
İslâm’ın yayılışını durdurmak isteyen müşrikler bu Nur’un yayılmasına engel olmak, onu bastırmak ve yok etmek için her türlü çareye başvuruyorlardı.
İlk olarak Resulullah -sallallahu aleyhi ve sellem- Efendimiz’in amcası olan Ebu Talib’e baskı uygulamayı, bu işi ona hallettirmeyi düşündüler.
Ebu Talib gelenleri dinledi, tatlılıkla gönderdi.
Muhammed Aleyhisselâm’ın tebliğ çalışmalarına aralıksızca yine eskisi gibi açıkça devam ettiğini gören Kureyşliler, Ebu Tâlib’e ikinci defa heyet gönderdiler. Heyette bulunan adamlar:
“Ey Ebu Tâlib! Siz bizim yaşlı bir büyüğümüzsünüz, şeref ve mevkice bizden ilerisiniz. Biz senden kardeşinin oğlunu desteklemekten vazgeçmeni istemiştik, amma siz vazgeçmediniz. Artık sabır ve tahammülümüz kalmadı. Ya sen onu bizimle uğraşmaktan vazgeçirirsin, ya da iki taraftan birisi yok oluncaya kadar onunla da, seninle de çarpışırız.” diyerek tehdit ettiler.
Ebu Tâlib güç durumda kaldı. Kavmi ile arayı açmayı istemediği gibi, yeğenini de yardımcısız bırakmaya aslâ gönlü râzı olmuyordu. Adam gönderip yanına getirtti ve durumu anlattı. “Yeğenim! Kavmimin ileri gelenleri bana geldiler, şöyle şöyle söylediler. Kendinin ve benim yaşayabilmem için imkân bırak. Bana altından kalkamayacağım yük yükleme. Hem bana hem kendine acı, kavminin hoşuna gitmeyen şeyler söyleme!”
Resulullah Aleyhisselâm bu sözleri dinledikten sonra amcasının fikir değiştirdiğini, kendisini himaye etmekten vazgeçtiğini düşündü.
Buyurdu ki:
“Vallahi ey amca! Onlar sağ elime güneşi, sol elime ay’ı koysalar ben yine bu dâvetten vazgeçmem!”
Gözleri yaşardı ve ağladı.
“Gel ey kardeşimin oğlu istediğini söyle! Yemin ederim ki seni hiçbir zaman onlara teslim etmem.” dedi.
Yine müşriklerin ileri gelenleri gelerek şu teklifi yaptılar:
“Maksadın mal ve mülk ise, seni Mekke’nin en zengini yapalım. Başkan olmak istiyorsan başkan seçelim. Kadın istiyorsan, seni Kureyş’in en asil ve en güzel kadınları ile evlendirelim. Eğer cinlerin şerrine kapılmışsan seni tedâvi ettirelim. Yeter ki bu dâvândan vazgeç!”
Resulullah Aleyhisselâm cevap olarak Fussilet Sûre-i şerif’ini okumaya başladı:
“Eğer yüz çevirirlerse onlara de ki: İşte sizi Âd ve Semûd’un başına gelen yıldırıma benzer bir azap ile uyardım.” (Fussilet: 13)
Bir defasında da Kureyş’in ileri gelenleri heyet olarak gelip daha önceki tekliflerini tekrarladılar.
Resulullah Aleyhisselâm şöyle buyurdu:
“Ben sizin dediğiniz gibi hasta falan değilim, sizden mal-mülk de istemiyorum, mevki ve makama kavuşmak için başkanlık da istemiyorum. Gerçek şu ki beni Rabb’im peygamber olarak göndermiştir, bana bir kitap indirmiştir. O’nun emirlerini size tebliğ ediyorum. Getirdiğim şeyi kabul ederseniz, dünyada da ahirette de mutlu olacaksınız. Yok eğer reddederseniz Allah aramızda hükmedinceye kadar sabredip bekleyeceğim.”
Allah-u Teâlâ Resulullah Aleyhisselâm’a halkı uyarma vazifesini tevcih ettiğinde, bu ilâhî dâvet vazifesine azimle devam etmesini, onların arzu ve heveslerine, engellemelerine aldırmamasını emir buyurdu.
Âyet-i kerime’lerinde şöyle buyuruyor:
“De ki: Ben peygamberlerin ilki değilim. Bana da size de ne yapılacağını bilmem. Ben ancak bana vahyedilene uyarım ve ben sadece apaçık bir uyarıcıyım.” (Ahkâf: 9)
Benim vazifem sizi imana dâvet etmektir. Bana vahyedilene göre, sizi Allah’ın azabından sakındırıyorum.
“De ki: Ben şüphesiz ki apaçık bir uyarıcıyım.” (Hicr: 89)
Yüz çevirenlerin tepesine Cebbâr olan Allah’ın azabının ineceğini açık bir şekilde haber veriyorum.
“İşte bundan ötürü sen onları tevhide, birliğe dâvet et ve emrolunduğun gibi dosdoğru ol. Onların heveslerine uyma.” (Şûrâ: 15)
İslâm’ı kabul etmeleri için tâviz vermeye yanaşma. İman etmek isteyen, Din-i mübin’e hâlis bir şekilde indirildiği gibi iman etsin. Çünkü tefrikanın sebebi hep heveslere tâbi olmaktır.
“Ve de ki: Allah’ın indirdiği kitaba inandım, aranızda adalet yapmakla emrolundum.” (Şûrâ: 15)
Peygamberlere indirilmiş olan bütün semâvî kitapları tasdik ettim. Kendi arzuma göre değil, Rabb’imin bana vahyettiği ilâhî hükümlere göre hakkınızda hüküm vermekle memurum.
“Allah bizim de Rabb’imiz sizin de Rabb’inizdir. Bizim işlediklerimiz bize, sizin işledikleriniz size âittir.” (Şûrâ: 15)
Diğer Âyet-i kerime’lerinde şöyle buyuruyor:
“Seni yalanlarlarsa de ki:
Benim yaptığım bana, sizin yaptığınız sizedir. Siz benim yaptığımdan uzaksınız, ben de sizin yaptığınızdan uzağım.” (Yunus: 41)
Allah-u Teâlâ onlara öğüt ve nasihatte bulunmasını Resul-i Ekrem -sallallahu aleyhi ve sellem-ine emir buyurdu:
“Öğüt ver, hatırlat! Çünkü sen ancak öğüt vericisin.” (Ğâşiye: 21)
Senin vazifen ancak bir tebliğdir. Sen hakikatleri onlara duyurmaya ve hatırlatmaya memursun.
“Sen ancak bir yol göstericisin.” (Ra’d: 7)
Kötü âkıbetlerini haber verip korkutmak ve uyarmak üzere gönderilmiş bir peygambersin.
“Resul’ün görevi sadece tebliğ etmektir. Allah neyi açıklayıp neyi gizlediğinizi bilir.” (Mâide: 99)
Hiçbir kimsenin hiçbir hali O’na gizli değildir. Tasdik edeni de, tekzib edeni de, münâfık olanı da, muvafık olanı da en iyi şekilde bilir.
“O halde kim hidayete ererse, ancak kendisi için ermiş olur. Kim de saparsa, de ki: ‘Ben sadece uyarıcılardanım.’” (Neml: 92)
Daha önce yayınlanan birçok dergimizde arzettiğimiz üzere Muhterem Ömer Öngüt -kuddise sırruh- Hazretleri, evliyâullah hazerâtının asırlardır âhir zamanda zuhur edeceğini ifşa ettiği, haber verdiği Zât-ı âli idi.
Bu Zât-ı âli Resulullah Aleyhisselâm’ın izine basa basa ilerledi, Allah-u Teâlâ’nın verdiği ilim ile, O’nun vazifedar kılması ile vazifesini yaptı. Onun da davası İslâm, gayesi Hazret-i Allah ve Resulullah, daveti de Hazret-i Allah ve Resul’üne idi.
Hâtem-i veli bu zamandaki en büyük numunedir. Her işi her hareketi İslâm içindi, Allah ve Resul’üne, Hakk’a, hakikate dâvet etti.
“Bu kapı Hazret-i Allah’a ve Resulullah -sallallahu aleyhi ve sellem- Efendimiz’e dâvet eden Hakk kapısıdır, bölücülerin yapısı değil.” (“Hakiki Müslümanlar ve Sahteleri”, s. 147)
Muhterem Ömer Öngüt -kuddise sırruh- Hazretleri bu din ve vatan bölücülerinin bozgunculuğunu önlemek, onların bozduğunu ıslah etmek için gayret etti. İman kurtarmak için eserler neşretti. Birlik ve beraberlik için çalıştı. Nerede birlik ve beraberlik? İslâm’da, Allah ve Resul’ünde. Onun bunun zannında değil. Bu sebeple kendi zannını din yerine koymaya çalışan, vatanda da bölücülük yapanlarla çatır çatır mücadele etti. Bu yüzden birçok kimse kendisine su-i zanda bulundu. Zira bu bölücülere müslüman nazarı ile bakıyorlardı. Bugün anlaşıldı ki bunlar müslüman değilmiş.
Hazret-i Allah’ın vazifedar kılmasıyla, âhir zaman fitneleriyle de mücadele etti. Bu fitneleri çıkartanların içyüzünü ortaya koyan eserler neşretti. İslâm binasını yıkmaya çalışanlarla mücadele etti.
“Şunu çok iyi bilin ki, biz Hakk tarafından desteklenip çalışıyoruz. Bunu bir mahlûkun yapması mümkün değildir. Bize o azmi veren Hazret-i Allah’tır, bizi destekleyen Hazret-i Allah’tır, bizim yollarımızı açan Hazret-i Allah’tır. Çünkü Allah namına ortaya girmişiz. Ben bunu halk için yapmıyorum. Ben Allah’tan korkuyorum. Rabb’imi seviyorum, yolunu seviyorum.
Bu yolda biz canımızı, başımızı zaten ilk günden koymuşuz. Onun için bizim için can, mal mevzu değil. Bizim gayemiz İslâm’ın yayılması, O’nun nurunun yayılması, küfrün ortadan kalkmasıdır.” (“Hatmü’l-Evliyâ Ömer Öngüt -kuddise sırruh-, s. 36)
«“Kimlerle mücadele ediliyor?
Deccâl’den daha beter olan sapıtıcı imamlarla, gökkubbe altında bulunan insanların en şerlileri olan âhir zaman ulemâsı ile.
Din-i İslâm’ı aslından çıkarmak isteyenlere hiç müsamaham yok. Müslümanlar arasında senlik-benlik davası güdenlerin, dinde ve vatanda bölücülük yapanların karşısındayım, haklarında kitaplar yazdım, “Küfrü Hoş Gören Narcıların İçyüzü”, “Sahte Halife, Sahte Kahraman Cemalettin Kaplan ve Oğlu’nun İçyüzü”, “Süleymancıların İçyüzü”, “Refah Dinine Mensup Mahmut Efendi’nin Mollalarına Cevaptır”, “Âhir Zaman Âlimlerinin İçyüzü” ve buna mümasil eserler ile ikâz ve irşad ettik.
Bu mücadele “İman kurtarma cihadı”dır.
Sapıtıcı imansız imamlarla, sahte şeyhlerle, sahte Mehdi, sahte İsa, sahte Debbe’tül-arz’larla, bu sahtekâr ve münâfıklarla mücadele edebilmem için Allah-u Teâlâ bu ilmi bugün indirdi. Bu iman hırsızları bir taraftan milleti imandan ettiler, diğer taraftan dini ve vatanımızı böldüler, paramparça ettiler. Bir nam, menfaat, liderlik, önderlik gayesi uğruna, gerek dinimizi gerek vatanımızı bu duruma düşürdüler.”» (İman ve Vatan, s. 314-315)
«”Bu yazıları mülkün sahibi olan ve beni imtihan sahasına gönderen Hazret-i Allah’tan korktuğum için yazıyorum. Allah-u Teâlâ’nın bildirdiğini, duyurduğunu, bildirmeye ve duyurmaya çalışıyorum.
Zira; “Ey kulum! Din-i mübin’i paramparça yapmak, vatanı bölmek isteyenleri görmedin mi?”
“Gördüm yâ Rabb’i!”
“Benim sana bildirdiklerimi tebliğ ettin mi?”
“Ettim yâ Rabb’i!”
“Şâhidin var mı?”
“Var yâ Rabb’i!” diyebilmek için.
Bütün devletteki insanlara duyurmaya çalıştım. Hiç kimseden korkmadım, hiç kimseden bir şey beklemedim. Bunu sırf Hazret-i Allah’ın huzurunda cevap verebilmek, küfre düşenleri kurtarmak, düşmek üzere olanları tutmak için yaptım. Yoksa hiçbir gayemiz yoktur. Hiç kimseye buğzumuz yoktur.
Benim hiç kimseye kinim yok amma, dinime ve vatanıma el uzatana da hiç müsamaham yok.
Satılan gerek kitaplardan, gerek mecmuadan bir tek lira dahi cebime girmez. Allah’ım nasip etmesin. Bütün bu işleri rızâ-i Bâri’yi tahsil etmek için yapıyorum.
Bizim mükâfatımız âlemlerin Rabb’i olan Allah’a aittir.
Bu tebliği yapmakla ben de kendimi kurtarmak istiyorum. İlâhî huzura çıktığımda:
“Ey kulum! Müslümanları kendine çekip fitne çıkaran bölücülere karşı ne gibi bir müdahalen oldu?” denildiği zaman:
“Allah’ım! Takatim kadar gayret ettim.” diyebilmem için yapıyorum.
“Yâ Rabbel-âlemîn! Senden korktuğum için, sana sığınarak; elimden geldiği, gücümün yettiği kadar dinden sapanlarla mücadele ettim! Senin dinini, Resulullah -sallallahu aleyhi ve sellem- Efendimiz’in Sünnet-i seniyye’sini zedelemek isteyenlerin üzerine amansızca gittim!” diyebileyim.
“Hiçbir gayemiz ve maksadımız olmaz, fakat hakikati söylemekten de hiçbir zaman geri kalmayız.
Bütün gayem Allah-u Teâlâ’nın emir ve hükümlerinin mevcudiyetinin, Resulullah -sallallahu aleyhi ve sellem- Efendimiz’in Sünnet-i seniyye’sinin varlığının dimdik ayakta durmasıdır.”» (İman ve Vatan, s. 316-317)
“En üstün meziyet İslâm'da emrolunduğu gibi hizmet, müslümanım demek en büyük şereftir.
"İnsanları Allah'a çağıran, kendisi de sâlih amel işleyen ve 'Doğrusu ben müslümanlardanım!' diyen kimseden daha güzel sözlü kim olabilir? (Fussilet: 33)
Hiç kimseden ümidim yok.
Rahman'dan ümid kesmiş değilim.
Mâlik'in mülkünde
Hiçten başka bir şey değilim.” (“Hakikat ile Dalâleti Bilmemiz Lâzım”, s. 353)
Muhterem Ömer Öngüt -kuddise sırruh- Hazretleri:
“Bizim bu bölücülerle cihadımız, sanmayın ki küçük bir çarpışmadır. Bütün bölücülerle karşı karşıya gelmiş durumdayız. Nasipdar olan tenvir oluyor, nasibini alıyor. Nasibi olmayan görmüyor.” buyurmuşlardı.
Bu Zât-ı âli’nin ömr-ü saadetleri bu sahtelerle, cemaat adı altında din ve vatan bölücülüğü yapan yoldan sapmış bu fırkalarla, “Tasavvuf ehliyim” diye ortaya çıkan sahte şeyhlerle, “İslâm âlimiyim” diye ortaya çıkan saptırıcı âhir zaman âlimleri ile mücadeleyle geçti.
“Yazan Allah’ın kendisine öğrettiği gibi yazmaktan çekinmesin, yazsın.” (Bakara: 282)
Âyet-i kerimesi mucibince hiç kimseden çekinmeden hakikati neşretti.
“Hiçbir kınayıcının kınamasından korkmazlar.” (Mâide: 54)
Âyet-i kerime’sini düstur edindi, hiçbir kınayıcının kınamasından korkmadı, vazifesini bihakkın yürüttü.
Hakkı duyurdu, hakikat ile dalâleti ayırdı, berzah oldu. Ümmet-i Muhammedi tenvir etti, fitne ve fesadın sönmesi için canı pahasına çalıştı, uhuvvet, birlik ve beraberlik için azâmi gayret gösterdi.
Öyle bir mücadele ki tek başına milyonlarca insanı karşısına almış, hakikati söylediği için cümle âlem düşman kesilmişti. Bu yüzden bu sahtelerin hepsi bu Zât-ı âli’ye iftira attılar. Eserlerinin okunmaması için propaganda yaptılar ve yapmaya devam ediyorlar.
Ama o Hazret-i Allah’ın dostluğuna tâlip idi.
“Allah’ıma yemin ederim ki; kimseye garazım yok. Ben herkese kardeş gözüyle bakarım amma kimsenin de küfrüne rızâ gösteremem. Yani yazacağımı yazarım, yapacağımı yaparım, bunu bilin!
Sırf Allah için, Allah korkusundan yapıyorum. Bir gayem, bir maksadım, bir menfaatim var mı?
Büyük mücadele, mücahede yapılıyor. Milyonlara karşı çıkmış, tek tek tek küfür damgası vuruyoruz. Bugün insana bir kişi, bir düşman yetiyor. Bizim karşımızda milyonlar var. Deli miyim? Hayır! Ben deli değilim. Ben, Allah rızâsı için bu yola çıktım, yapacağımı ölünceye kadar da yapacağım.
Biz emirle hareket ederiz. “Biç!” derlerse, biçeriz, hiç korkmayız. Resulullah -sallallahu aleyhi ve sellem- Efendimiz, müşrikler darılacak diye Kur’an-ı kerim’i tebliğden mi geri kalıyordu?
Biz memuruz; izin verdiği kadar yürür, “Dur!” dediği zaman dururuz. Fakat hiç kimseden sakınmıyoruz, hiç kimseyi nazar-ı itibara almıyoruz. Bu âlimdir, bu zâlimdir demiyor, âlimin de zâlimin de üstüne yürüyoruz. Bizim vazifemiz bu.” (“Vuslat Sohbetleri”, s. 416-417)
“Bu nur bugün için değildir. Bu nur, kıyamete kadar geçerlidir. Siz bu nura yapıştıkça Allah-u Teâlâ sizi kurtarır. Bunu böyle bilin, ötekilere de aldanıp saplanmayın.
Dikkat ederseniz neler çıktı. Sahte mehdiler, sahte isalar çıktı. Ama bir tane değil, birkaç tane. Çok fesatçılar, ifsatçılar, sapmışlar çıkar ve çıkıyor. Fakat Cenâb-ı Hakk’ın izniyle nur ile aydınlatmaya çalışıyoruz. Bu kıyamete kadar geçerlidir. Bugün için de değildir.”
“Bu kitaplar, müslümanlar sıkıştığı zaman iş görecek. Yegâne tutunacak yer, kitaplar olacak. Bizden sonra insanlar hakikati öğrenmek için bu kitaplara sarılacak.”
Binaenaleyh bu Zât-ı âli tahminle, zan ile değil, Hazret-i Allah’ın emri, izni, kullanması ile, vazife vermesi ile hareket eden büyük bir veli idi. Bu Zât-ı âli’nin Allah’a öyle bir yakınlığı, öyle bir imanı, öyle bir teslimiyeti vardı ki, hiçbir beşeri, hiçbir endişeyi, hiçbir kınamayı kaale almadı, sırf Allah’ın rızasını, O’nun memnuniyetini gözetti. Onun bu mücadelesi ile Allah-u Teâlâ bölücülerin din ve vatanı bölmesine müsaade etmedi, bugün de küffarın gayesine set oluyor ve bu bölücüleri durdurtuyor.
Bu mücadelesinin sebeb-i hikmetini seneler evvel sorgulayanlar, bugün hüsn-ü şehadette bulunuyor ve “Ne kadar haklıymış!” diyorlar. “Bu zâtın haklarında eser neşrettiği her bölücünün içyüzü ortaya çıkıyor, demek ki her söylediği doğru imiş” diyorlar. Hâlbuki onun bütün beyanları Âyet-i kerime ve Hadis-i şerif ile. İman eden bir kimse hükm-ü ilâhî hatırlatılır hatırlatılmaz “İşittim, iman ettim.” demesi gerekmez mi?
O; “Dış düşmanın cephesi belli, iç düşmanın cephesi yok, bunlar dış düşmandan daha tehlikeli!” buyurarak bu iç düşmanın tehlikesini haber vermiş, canı pahasına bu bölücülerle, iç düşmanlarla cihad etmişlerdi.
Kendileri bu büyük mücadelenin önemini, kendilerinden sonrası için bu mücadelenin yapıldığını şu beyanları ile ifade etmişlerdi:
“Allah-u Teâlâ bizi kalemle cihad için, bölücü din düşmanlarını kalemle biçmek için ve bu kitapları yazmakla vazifelendirdi. Bu kitaplar bizden sonraki boşluğu Hazret-i Mehdi’ye ulaştıracak, ona köprü olacak.” (“Sözler ve Notlar 10”, s. 417)
“Hatta niyazım var; Allah’ım lütfundan ayaklarımı rızânda sabit kıl. Lütfunla destekle, alıncaya kadar değil, aldıktan sonra da mücadeleme devam ettir. Neyle? Kitaplarla. Ölünceye kadar da değil. Bunu Allah-u Teâlâ’dan niyaz ediyorum. Bu nuru O veriyor ve böyle bu nur gidecek. Onun için benim ölümümle iş bitmiyor!”
Binaenaleyh bu Zât-ı âli’nin bütün bu mücadelesi bugün daha aşikâr oluyor ve daha da olacak. Ve müslümanlara yol gösteriyor, daha da gösterecek inşallah-u teâlâ.
Resulullah Aleyhisselâm Kur’an-ı kerim âyetlerini yüksek sesle alenen okur, etrafta bulunan insanları tenvire çalışırdı. Allah kelâmını işitmeye tahammül edemeyen müşrikler, Kur’an-ı kerim’in okunmasını, dinlenmesini ve anlaşılmasını önlemek için birçok taktikler deniyorlardı.
Ebu Cehil “Muhammed Kur’an okurken yüzüne karşı gürültü yapın da ne diyeceğini bilemesin!” derdi.
Onlar Kur’an-ı kerim’in etkili bir kelâm olduğunu, dinleyenlerin muhakkak surette onun tesiri altına gireceğini biliyorlardı. Bunun için de Resulullah Aleyhisselâm Kur’an-ı kerim okumaya ve İslâm’ı tebliğ etmeye başladığı zaman dinleyen insanları dağıtıyorlar, ıslık çalıyorlar, çığlık atıyorlar, alkış koparıyorlar, bağırıp çağırıp gürültü yapıyorlardı. Ayrıca şiir okuyorlar, beyitler söylüyorlar, tenkit ediyorlar, Resulullah Aleyhisselâm’ı şaşırtmaya çalışıyorlardı.
Allah-u Teâlâ onların bu davranışlarını Kur’an-ı kerim’inde haber veriyor:
“Kâfirler dediler ki: Bu Kur’an’ı dinlemeyin! Okunurken gürültü patırtı yapın! Belki üstünlük sağlar onu bastırırsınız.” (Fussilet: 26)
Bu zamandaki bölücü münafıklar da aynısını söylüyorlar. Her sayfası Âyet-i kerime ve Hadis-i şerif’lerle mühürlenmiş olan bu kitaplar için “Okumayın!” diye propaganda yapıyorlar.
Cahiliye devrindeki müşriklerle şimdiki münafıkların kalpleri ne kadar da birbirine benzemiş!
Zira onlar, halk bu kitaplarda Allah-u Teâlâ’nın emir ve yasaklarını gördüğünde, kurdukları dinden dönerler diye endişe ediyorlar. Çünkü Allah-u Teâlâ’nın yasak ettikleri şeylerin hepsi, onların kurdukları dinde mevcut.
Bu kitaplarda ilâhî hükümler bir bir açıklanmıştır. Fâiz, fuhuş, halkı yolmak, soymak, gasp etmek, din kurmak ve açık olarak ilân etmek, vatanımızın aleyhinde kâfirlerle birleşmek gibi iş ve icraatların İslâm dininde yasak olduğu Âyet-i kerime ve Hadis-i şerif’lerle gözler önüne serilmiştir.
İşte türeme bölücüler, halk bunları görmesin, okumasın, uyanmasın, kurdukları dinden dönmesin diye: “Bu kitapları okumayın!” derler.
•
Seyyid-i Kâinat Sebeb-i Mevcûdat -sallallahu aleyhi ve sellem- Efendimiz bir taraftan Allah-u Teâlâ’nın emir ve yasaklarını tebliğ eder, dinin inceliklerini Ashâb-ı kiram’ına açar ve açıklar, anlaşılmayan yerleri üç defa tekrar ederdi. Diğer taraftan din-i İslâm’a engel teşkil eden kâfirlerle cihad eder, üzerlerine harp ilân ederdi.
İkinci bin yılın müceddidi de böyledir.
Bir taraftan Allah-u Teâlâ’nın emir ve yasaklarını Âyet-i kerime ve Hadis-i şerif’lerle tebliğ edip tarif etmek; diğer taraftan da bu sapıtıcı imansız imamlarla harp etmek, bu koyun postuna bürünen kurtlar ile savaşmak için bu ilim bugün inmiştir.
Zira bu türemeler iyice azdılar, kurdukları dini ayakta tutmak için, Allah-u Teâlâ’nın dinini yıkmak için her türlü hile ve desiselere başvuruyorlar.
Ve fakat Allah-u Teâlâ bunları yıkıyor ve yıkacak. Nurunu tamamlayacak.
“Onlar Allah'ın nurunu ağızlarıyla söndürmek isterler. Halbuki kâfirler istemeseler de, Allah nurunu tamamlayacaktır.” (Saff: 8)
Bu Zât-ı âli bu mücadelesi sebebiyle iç ve dış düşmanlıklara maruz kaldı, kendisine cevap veremeyenler onu yalan ve iftiralarla karalamaya çalıştılar. İftira ile bu Zât-ı âlî’yi susturmak istediler.
FETÖ kurduğu kumpasla, hâin bir tezgâhla, yalan ve iftiralarla “Birilerinin adamı, elemanı”, “Gayr-i kanuni maksatlar için kullanılabilecek bir kimse” olarak göstermeye çalıştı, ona ve yakınlarına büyük tuzak kurmak istedi. Gayeleri hem fitne ve huzursuzluk çıkarmak, hem de bu mübarek zâttan, yazdıklarından dolayı intikam almaktı.
85 yaşında ömrünü müslümanların irşadına adamış; hiçbir dünyevî maksadı olmayan; hiçbir menfaate tevessül etmeyen; iman ve vatan için mücadele eden; ömrünün yarısı iman ve İslâm uğrunda eser neşretmekle geçen; Allah-u Teâlâ’nın hükmünü yaşamakta ve yaşatmakta büyük bir âzim ve irade sahibi olan; Hazret-i Allah’a, Resulullah Aleyhisselâm’a, Hazret-i Kur’an’a karşı beşer takatinin ötesinde bir hürmet ve edep hali yaşayan bir zâta tuzak kurmaya çalışanlar, böyle bir iftira atanlar aslında en büyük zararı kendilerine verdiklerinin farkında değillerdi ve öyle de oldu.
Allah-u Teâlâ Hadis-i kudsî’sinde:
“Velilerimden birisine düşmanlık eden kimseye ben harp ilân ederim.” buyuruyor. (Buhârî. Tecrîd-i sarîh: 2042)
Ve Hazret-i Allah onların tuzaklarını bir bir betaraf etti. Tuzakları kendilerine döndü.
“Kötü tuzaklar kuranlar, Allah’ın kendilerini yerin dibine geçirmeyeceğinden veya kendilerine hiç ummadıkları bir yerden azabın gelmeyeceğinden emin mi oldular?” (Nahl: 45)
Ahir ömründe uydurulan yalan haberler, atılan iftiralar Muhterem Ömer Öngüt -kuddise sırruh- Hazretleri’ni çok üzmüştü, sağlık ve sıhhatine zarar vermişti. Ama o hiç metanetini kaybetmemiş, Hakk yoldan, hak bildiği davadan ayrılmamıştı. Hak ve hakikati söylemekten geri durmadı, mücadelesine devam etti.
Bu hâinler intikam almak için kendilerini gizleyerek sinsice komplo kurup kendisini karalamaya çalıştıklarında onlara hemen cevap vermişlerdi. Bu sinsi tezgâhın arkasında FETÖ’nün olduğunu, ve bunların yalanlarını bir bir izah ettiler, hayat-ı saadetlerinin son demlerinde “Hâin Tezgâh” isminde bir eser yayınladılar. Bu eserde şöyle söylemişlerdi:
“Bizi tanıyanlar, sevenler bilirler; bütün rahatsızlıklarıma rağmen, bütün zorluklara rağmen Allah ve Resul’ünün nurunun yayılması için gayret ediyorum. Yaklaşık 20 yıldır İslâm dininde bölücülük yapan, kendi nam ve hesabına İslâm kalesini yıkmaya çalışan fitnelerle mücadele ediyorum, eserler neşrediyorum. İslâm dininde bölücülük yapanların vatanda da bölücü olduklarını ilân ediyorum. Bunların İslâm’dan çıktıklarını Âyet-i kerime ve Hadis-i şerif’lerle ispat ediyorum.
Allah-u Teâlâ Âyet-i kerime’sinde bütün bölücülerin İslâm dâiresinden atıldıklarına dair hudut çizmektedir:
“Fırka fırka olup dinlerini parça parça edenlerle senin hiçbir ilgin yoktur. Onların işi Allah’a kalmıştır. Sonra O yaptıklarını kendilerine haber verecektir.” (En’am: 159)
Allah-u Teâlâ onları kulluğundan tardetmiş, dininden atmış, Habib-i Ekrem’inin de tardetmesi için emir buyuruyor: “Benim onlarla bir ilgim yok, senin de olmasın.”
Resul-i Ekrem -sallallahu aleyhi ve sellem- Efendimiz:
“Ayrılık yapan bizden değildir.” (Münâvi)
Hadis-i şerif’iyle de ümmetliğe kabul etmiyor.
Dinde bölücülük yapmanın ve fitne çıkartmanın cezası çok ağırdır.” (“Hâin Tezgâh”, s. 89-90)
Bu hâinler susturmak için ellerinden ne geliyorsa yaptılar, takip ettiler, tuzak kurdular, gazete ve televizyonlarında iftiralar yayınladılar. Ergenekon isimli kumpasa bu Zât-ı âli’nin ismini karıştırarak kendisini susturmak, itibar suikasti yapmak istediler.
Amaçları Muhterem Ömer Öngüt -kuddise sırruh- Hazretleri’ni ve Hakikat Dergisi’ni susturmaktı. Halbuki bu Zât-ı muhterem’in gayesi “İman kurtarmak”tı. İslâm’a ve imana davetti. Oysa bu bölücüler, hakikatleri hatırlattığı için teşekkür edecekleri yerde bu zâta düşmanlık beslediler. Çünkü bu beyanlar bunların menfaatine ve kurmuş oldukları dine zarar verdi.
FETÖ bu tezgahı niye kurdu?
Onların içyüzünü ifşa ettiği için.
Onların doğru olmadıklarını, din-i İslâm ile ilgilerinin olmadığını, vatana ihanet ettiklerini, küffarın ajanı olduklarını, milleti soyduklarını ilân etti. Dini için, vatanı için tek başına mücadele etti, bölücüleri Âyet-i kerime ve Hadis-i şerif’lerle ikaz etmekten geri durmadı.
Dikkat buyurun! Bu Zât-ı âli’nin üzerine o zaman FETÖ devlet imkânlarını kullanarak geliyordu. Buna rağmen vatanını terk etmedi. FETÖ her yere sızmıştı. Kendisinden olmayanları bertaraf etmek için kumpaslar kuruyorlardı. Çünkü gayeleri devleti tümden ele geçirmekti. Nihayet 15 Temmuz 2016’da darbe yaparak devleti ele geçirmeye çalıştılar. Cenâb-ı Hakk fırsat vermedi. Başaramadılar, hedeflerine varamadılar, kâfirlerin onca desteğine rağmen bu devleti ele geçiremediler, Elhamdülillâh.
Taraftarlarının hepsi küffara kaçtılar, kâfirlere sığındılar. Bu Zât-ı âli ise memleketinde kalıp din ve vatan için bu ve bunun gibi bölücülerle mücadele etti. Yıllar sonra bu Zât-ı âli’ye kurulan tuzak ve kumpaslar aşikâr oldu. Yalan ve iftiralar ayan oldu. Ne kadar haklı olduğu, hakkı söylediği zâhir oldu, ortaya çıktı.
Tuzak kuranların tuzakları kendilerine döndü. Kaçabilen kaçtı, kaçamayanlar hapislerde cezasını çekiyor. Bütün saltanatları yıkıldı, bütün dersaneleri, gazeteleri, yurtları, okulları, paraları, bankaları ellerinden gitti. Ve fakat küffar bunlara çok büyük bir destek veriyor, İslâm dini parçalansın, Türkiye yıkılsın istiyorlar. Bunlar da küffardan, Amerika’dan, yahudiden, Almanya’dan bütün hıristiyan Haçlı Batı’dan aldıkları destekle hâlâ fitnelerine devam etmeye çalışıyorlar, hâlâ ortalığı karıştırmaya çalışıyorlar.
Şöyle buyurmuşlardı:
“İçinde bulunduğumuz zaman dünya kurulalı beri görülmemiş fitnelerin bulunduğu âhir zamandır.
Bu fitne zamanında Allah-u Teâlâ’nın vazifedar kılması ile bu din bölücüleri ile mücadele ettim. Bunlara ve müslümanlara İslâm dini’nin hakikatlerini tebliğ ettim. Tam bir teslimiyetle İslâm dini’nin hükümlerine tâbi olmayanların, kendi zanlarını hüküm yerine koymaya çalışanların yollarının ve dinlerinin ayrı olduğunu ilân ettim.
Bu beyanlarımızı bize maletmek istediler. Halbuki hep Âyet-i kerime ve Hadis-i şerif’le konuştuğumuz için bunda muvaffak olamadılar. Hiçbir cevap da veremediler. Bu sebeple bizi susturmaya, karalamaya, halkın nazarında itibarsız duruma düşürmeye çalıştılar. Bunu hem dinimizin dış düşmanları hem de iç düşmanları yaptı. Mahkemelerde bunlarla mücadele ettik.
Binaenaleyh biz bu mücadeleyi Allah-u Teâlâ’dan korktuğumuz için, O’nun dininin müdafaası için yaptık. Hakikatleri olduğu gibi neşrettik, kimseden de çekinmedik.
Buna kalemle cihad denilir.
Bizim bu müdahalemiz bu yalancı ve iftiracıları durdurttu, istedikleri gibi at koşturamadılar. İslâm dini’ni bölmekte muvaffak olamadılar. Ancak halkı böldüler, gönüllerde fitne ve fesadı çoğalttılar. Doğrularla yalanları, hakikatle dalâleti karıştırdılar. Böylece en büyük zararı bu millete yapmış oldular.
Allah-u Teâlâ akıbetimizi hayırlı etsin. Büyük sıkıntıların gelmesinden korkulur. Bu memlekete çok büyük kötülükleri oldu. Bizden sonra artık her türlü şeyi bekleyin.
Binaenaleyh bunların bu iftiraları, yaptığımız neşriyat dolayısı iledir.” (“Hâin Tezgâh”, s. 28-29)
Süleymancılar hakkında da 1993 yılında; “Dinleri Süleymancılık, İmanları Para, Hay Huyları Gasp, Meslekleri de Dilencilik Olan, Süleymancıların İçyüzü” kitabını çıkarınca halk bunların içyüzünü gördü. Bunun üzerine bu Zât-ı âli’ye düşmanlık ettiler, tehdit ettiler, 3-4 koldan mahkemelere müracaat ettiler, senelerce süren mahkemelerle bu Zât-ı âli’yi uğraştırdılar. Cenâb-ı Hakk bu Zât-ı âli’yi haklı çıkardı. Bütün mahkemeleri kazandı. O hiç yılmadı süleymancılara da bütün din ve vatan bölücülerine de hakkı söylemeye devam etti.
Ve bu Zât-ı âli’nin Hazret-i Allah’ın duyurması ile haber verdiği bu hakikatler bir bir bugün ortaya çıkıyor. Mücadelesinin bir hikmet tahtında olduğu anlaşılıyor.
Din-i İslâm ve vatanımız için nasıl mücadele verdiğini görüyorsunuz.
O hem dinini hem vatanını çok severdi. Din ve vatana zarar gelmemesi için hakkı söylemekten, doğruları yazmaktan hiç çekinmezdi. Hikmet-i ilâhî onun buyurdukları, duyurdukları; kitaplarını okuyanlar, sohbetlerini takip edenler bilirler ki kendi zannı ile değil, ilhâmat-ı ilâhîye iledir, bugün her şey zâhir oluyor, çıkıyor ve çıkacaktır.
Hazret-i Allah’ın nûru, nâr ile örtülemez, Hazret-i Allah’ın temizlediği pisletilemez. Güneş balçıkla sıvanmaz.
İslâm dini âli ve galiptir. Yeter ki bizler Allah ve Resul’ü için hareket edelim. Yolunda bulunalım, O’nun rızâsını, muradını arayalım. Hırsla, akılsız, şuursuz hareket etmeyelim. Bütün gayemiz din-i İslâm olmalı, iman ve vatan olmalıdır.
Bu bölücülerin gayesi devleti yıkmak olduğu için, Muhterem Ömer Öngüt -kuddise sırruh- Hazretleri’ne öteden beri “Devletin adamı” iftirasını atarlar.
Halbuki bu Zât-ı âli kimsenin adamı değil “Allah dostu bir velî”dir. Bütün gayesi “Allah”, sözü “Allah” olan çok büyük bir Zât-ı âli’dir.
Şöyle buyurmuşlardı:
“Ben kimsenin adamı değilim, kimseye bağlı değilim, benim bağlılığım bir tek Hazret-i Allah’a ve Resulullah Aleyhisselâm’adır. Biz yalnız ve yalnız Hazret-i Allah ve Resul’ü için çalışır ve nurunun yayılmasına gayret ederiz.”
“Biz hiç kimseye bağlı değiliz, kimseden de bir şey beklemiyoruz. Biz ancak Hazret-i Allah ve Resul’üne -sallallahu aleyhi ve sellem- sığınırız. Onun içindir ki, cesaretle konuşuyoruz. Kimseden de korkumuz yok.
Biz “İlâhî Görüş Birliği”ne dâvet ederiz. Gelenlerin gönüllerine Hazret-i Allah ve Resul’ünün -sallallahu aleyhi ve sellem- muhabbetini ve emirlerini koymaya, her türlü bölücülükten arındırmakla yalnız Hazret-i Allah ve Resul’ünde -sallallahu aleyhi ve sellem- birleştirmeye, aralarında gerçek bir kardeşliğin tesisine gayret ederiz.
Devlet ittifaktan doğar, devletsizlik ise nifaktan.
Muhakkak iç ve dış din ve vatan düşmanlarına karşı yekvücut olmamız lâzım.”
“Sermaye ikidir:
Nur-i Muhammedi’nin, hakikatin yayılması.
Müslümanların Hazret-i Allah ve Resul’ünde birleşmesi, bölücülükten kurtulması.
İnşaallah bu fitne batacak. Bu nur karşısında bu fitne batar.
Rabb’im her şeyi biliyor. Ben bunları Allah’a havale ettim. Allah onları kahretsin. Daha dünyada iken Allah onlardan intikamını alsın.
Bizim gayemiz nurun yayılması, ümmet-i Muhammed’in rızada birleşmesi, zulümatın kalkması.”
Binaenaleyh bu Zât-ı âli’yi tanıyanlar kendileri hakkında büyük bir hüsn-ü niyete sahip olmuşlardır. Sadece din ve vatan düşmanları, iç ve dış düşmanlar bu zâta düşmanlık beslemişlerdir.
Oysa madde, makam, menfaat vb. hiçbir dünyevî arzusu olmayan, “Sizden hiçbir ücret istemeyenlere uyun, onlar doğru yoldadırlar.” (Yâsin: 21) Âyet-i kerime’sini düstur edinen bir Zât-ı âli’yi kim kullanabilir? Asla. Hiç kimse kullanamaz. Ve kullanamadı da.
O Hazret-i Allah’ın kullandığı kulu idi, kimsenin adamı değildi. Bilâkis Selçuklu’nun, Osmanlı’nın, küffarla cihad eden, haçlı ordularını tarumar eden Türk ordularının muzafferiyeti için seccadesi başında gözyaşı döken “Evliyâullah”ın son halkası idiler. Din ve vatan bölücüleri bu devleti yıkmaya çalışırken bu Zât-ı âli Kıbrıs harbinde, terörle mücadelede ve buna mümasil her daim ordumuzun muzafferiyeti için duâ etti. Bu bölücüler onun bu hâlini devletin adamı olarak yorumladılar. Çünkü onların kurmuş oldukları dine göre devleti yıkmak, vatanı parçalamak gerekiyordu.
“Kardeşler! Gözünüzü açın, dikkat edin!
Biiznillah-i Teâlâ satın alamayacakları bir tek kapı varsa o da buradadır. Yani bu kapı satın alınamaz.
Bu ne büyük bir lütuf.
Allah-u Teâlâ burayı desteklemiş, imanını buraya akıtmış, burası para ile, pulla, dünya ile, madde ile alınacak kapı değil. O’nun rızâsı, O’nun hoşnutluğu her şeyden mühim.
Onun için bu yol Hakk’a ait, halka ait değil. Bu sözümün altında çok ince manalar var.” (“Vuslat Sohbetleri”, s. 417)
Bu Zât-ı âlî bugünleri görerek konuşuyordu. Küffarın bu vatan üzerinde büyük bir niyeti olduğunu, devleti yıkmakla din ve vatanı da yıkmak istediğini görüyordu. Onlarla cihad ediyordu. Çünkü onun düsturu Kur’an-ı kerim idi.
“Ey Peygamber! Kâfirlere ve münafıklara karşı cihad et, onlara karşı sert davran.” (Tevbe: 73)
“Fitneden eser kalmayıp ve din de tamamen Allah’ın oluncaya kadar onlarla savaşın!” (Enfâl: 39)
Oysa dinde ve vatanda bölücülük yapan bütün bölücülerin gayesi de devleti yıkmaktır. Böylece küffarın niyetine hizmet ederler. İşte FETÖ’yü görüyorsunuz. Küffarla birlik oldular, Bugün hâlâ Türkiye’yi yıkmak için küffardan daha çok çalışıyorlar, daha çok düşmanlık yapıyorlar.
Cenâb-ı Hakk bu hâinleri bize tanıtıyor:
“Gerçekten onlar çok kötü bir şey yapıyorlar.” (Münâfikûn: 2)
“Zulmedenler nasıl bir yıkılışla yıkılacaklarını hangi deliğe tıkılacaklarını yakında görecekler.” (Şuarâ: 227)
“Şüphesiz ki Allah hâinlik yapanları sevmez” (Enfâl: 58)
“Suçlular aslâ iflâh olmazlar.” (Yunus: 17)
Küffar İslâm ülkelerine ordularıyla, fitneleriyle, parasıyla saldırıyor. En büyük desteği bu iç düşmanlardan görüyor.
Bunlar dinimizi ve vatanımızı içten içe kemiren kurtlardır.
“Bunlar bize iç düşmanıdır, kurt gibi dinimizi ve bünyemizi yer. Bunlar din ve vatan için çok tehlikelidir. Her müslüman bunlar için tedbir alması lâzım.” (10.09.2006)
Fetullahçı Terör Örgütü (FETÖ)’nün her ne kadar büyük kısmı temizlenmiş olsa da kalanları en iyi bildikleri işi yapmaya devam ediyorlar. Hem kurumlara hem de müslümanlar arasına sızıp, ortalığı ifsad etmeye, zihinlerde kararsızlık oluşturmaya, devleti, milleti birbirine düşürmeye, ortamı, halkı provoke etmeye çalışıyorlar. Yani en büyük hâinliklerine, küffarın yapamadığını yapmaya devam ediyorlar. Çok uyanık ve tedbirli olmamız, işi sıkı tutmamız lâzım.
2017 yılı Mayıs ayında yayınladığımız dergimizde de şöyle ihbar ve ihtar edilmişti:
“Muhterem Ömer Öngüt -kuddise sırruh- Hazretleri’nin bizlere bırakmış oldukları yol zan değil, hâl yolu olduğundan bu gibi bölücülerin sızması zordur, tanınmaları kolaydır.
Yine de dikkatli ve uyanık olmak lâzımdır. Çünkü bunlar sızdıkları zaman sadece saklanmakla kalmazlar, ortalığı bulandırmaya, bu zâtın ismini kullanarak fitne çıkartmaya çalışırlar. Bunların tıyneti budur. Farenin tıyneti nasıl ki hırsızlık ise, bunların tıyneti de iman hırsızlığıdır, fitne çıkarmaktır, düşmanlıktır. Kötü niyetlerini gerçekleştirmek için, ifsad etmek, zarar vermek için fırsat kollarlar.”
Cenâb-ı Hakk Âyet-i kerime’sinde:
“Bütün tedbirinizi alın.” buyuruyor. (Nisâ: 102)
Bu hâinlerin kendilerine gizlemek için hâlâ müslümanların arasına sızmaya çalıştıklarını duyuyoruz. Ancak esas gayelerinin, sinsice içine sızdıkları yerlere ve böylece memleketimize zarar vermek olduğu anlaşılıyor. Hem kendi fasid fikirlerini başka maske altında yaymak hem de şimşekleri zarar vermek istedikleri yerlere çekmek, halkın nazarındaki itibarını sarsmak istiyorlar.
Onların izini takip eden, onlarla işbirliğine giren süleymancılar da öyle. Onlar da çok tehlikeliler, hem dinimiz hem vatanımız için...
“Süleymancılar’da da aynı tabiat var. Onlar yalnız kendilerini insan olarak kabul ederler. İnsanlar onlara çalışacaklar, onlara hizmet edecekler, onlar da bu insanları yolacak, soyacak, yiyecekler. İnsanlar hizmetçi onlar efendi. Tıpkı yahudiler gibi.”
Bu bölücüler gizlenmek, kamufle olmak, “Biz hâin değiliz.” diyebilmek için Hakikat Dergimizi ve kitaplarımızı bulunduruyorlarmış! Hayır! Bunların bizimle ve yolumuzla hiçbir ilgileri olamaz.
“Sizin dininiz size, benim dinim banadır.” (Kâfirûn: 6)
Cenâb-ı Hakk bunları bize şöyle tanıtıyor:
“Onlar düşmandırlar, onun için (kendilerine emniyet etme) onlardan sakın! Allah kahretsin onları! Hakk’tan nasıl çevriliyorlar?” (Münâfikûn: 4)
Bunlar hâinliği, tezgâh tertip etmeyi çok iyi bilirler. Bunların tıyneti budur. Ümmet-i Muhammed’in çok dikkatli olması lâzım. Sadece Türkiye’de değil her yerde.
Hakikat Dergisi Muhterem Ömer Öngüt -kuddise sırruh- Hazretleri’nin gayesi olan “İman ve Vatan” üzerine yayın yapar. Bölücüler gibi yıkıcı değildir; ıslah edicidir, tenvir edicidir, irşad edicidir.
Yıllardır din ve vatan bölücüleri ile Fetullah Gülen ve fitneleri ile mücadele eden yayınlar yapılır. Bu memleket bugün bir Suriye, bir Irak olmamışsa bunun en büyük sebeplerinden birisi de Muhterem Ömer Öngüt -kuddise sırruh- Hazretleri’nin imanı ve vatanı muhafaza yolunda din ve vatan bölücüleri ile yapmış oldukları bu cihad ve müslüman Türk halkını uyandırmak için neşrettikleri yayınlardır.”
Bu durumu “Hâin Tezgâh” isimli eserlerinde şöyle izah etmişlerdi:
“İşte bu bölücüler bizi susturmak isterler.
Biz rahatı ve istirahati, süsü ve lüksü terkettik. Hayatımızı İslâm dini’nin selâmetine adadık. Bu bölücüler gibi para toplamadık, banka kurmadık. İslâm dininin hükümlerini arkamıza atmadık. Adam toplamak, taraftar kazanmak için İslâm dininin hükümlerini değiştirmeye kalkışmadık. Allah’ıma sığınırım.
Bilâkis Hazret-i Allah’ın Âyet-i kerime’lerini hatırlattık. Fakat dinlemediler.
“Kendisine Rabb’inin âyetleri hatırlatılarak öğüt verildikten sonra, onlardan yüz çeviren kimseden daha zâlim kim olabilir? Muhakkak ki biz suçlulardan öç alacağız!” (Secde: 22)
Oysa bu zâlimlerin, bu bölücülerin hepsi bunları yaptılar. Taraftar toplamayı İslâm dininden üstün tuttular. Paraya taptılar. Topladıkları paraları koyacak yer bulamayınca banka kurdular. Kendi kurdukları dinlerini İslâm dininin yerine koymaya çalıştılar.
“İşte onlar hidayet karşılığında sapıklığı satın almışlardır. Bu alış-verişleri kendilerine kâr sağlamamıştır, doğru yolu da bulamamışlardır.” (Bakara: 16)
Biz onları Hazret-i Allah’a, Kitabullah’a, Resulullah’a çağırdık. İslâm’ın emir ve hükümlerini önlerine sürdük. İman ile küfür arasına berzah koyduk. Dinlemediler, bizi düşman bildiler. Nasihatteki hikmeti bilemediler. Büsbütün uzaklaştılar.
“Onlara: ‘Allah’ın indirdiği Kur’an’a ve Peygamber’e gelin!’ denildiği zaman, münafıkların senden büsbütün uzaklaştıklarını görürsün.” (Nisâ: 61)
Bizim bu mücadelemiz birçok sahtenin menfaatine, kurmuş olduğu dine zarar verdi. Her türlü iftirayı, ellerinden gelen her şeyi yapmaya çalıştılar. Bizi halkın nazarından düşürmeye çalıştılar. Eserlerimizin okunmasını engellemek için her yolu denediler.
Allah-u Teâlâ onlara hitaben buyuruyor ki:
“Ve her yolun başına oturup da tehdit ederek inananları yolundan alıkoymaya ve o Allah yolunu eğriltmeye çalışmayın.” (A’raf: 86)
Halbuki biz bu neşriyatımızdan önce her bir bölücüyü ikaz ettik. Yaptıklarının yanlış olduğunu, İslâm dininin düsturlarına dönmelerini nasihat ettik.
Ama dinlemediler.
“Sen onları hidayete çağırsan da onlar aslâ hidayete gelmezler.” (Kehf: 57)
“Onları doğru yola çağıracak olursanız size uymazlar. Onları çağırsanız da, sussanız da sizin için birdir.” (A’raf: 193)
İslâm dinine zarar veren bu zâlimleri teşhir ettik. Zira bunların zararları İslâm dinine idi. Bir dış düşman İslâm’a dıştan saldırır, müslümanların ancak hayatlarına kastedebilir. Ancak İslâm akidesi bozulduğu zaman müslümanların iman kalesi çöker.” (“Hâin Tezgâh”, s. 90-92)
“Allah için, dinini, vatanını korumak için canını veriyorsun. Kime veriyorsun? Canan’a veriyorsun. Bundan büyük saadet mi olur?
Bir insanın Allah için, vatan için şehâdeti sevmesi ve istemesi lâzım. Buna hazır mıyız? Savaşacak ruh halimiz var mı? Gitgide yaklaşan hadiseler karşısında cihad ruhumuz ne durumda?
Hakiki müslüman cihada hep hazırdır. Hazret-i Allah’a teslim olmuş, canından geçmiş bir ruh. Cihad aşkı ile cehd etmiş, en değerli varlığı canını Allah için, vatan için vermiş. Bu ne büyük bir saadettir, bilen için.
Osmanlı’ya bak. Canını malını feda etti. Bu galibiyetleri elde etti. Bugün de bu iman ve vatan kalesini muhafaza etmek için insan da canını, malını feda edecek. Laf işi değil.
Şöyle niyaz ettim: “Ölünceye kadar bu yoldan, bu cihaddan ayırma” dedim. Şehid oluncaya kadar, Allah’ım beni bu mücadeleden alıkoyma. Onun için, benim için şehâdet en büyük şerbettir.
Siz neye dayanıyorsunuz? Canlarınız mı kıymetli, yoksa malınız mı kıymetli?
İnceden inceye dikkat ederseniz, biz Hazret-i Allah’a sığınarak bu uğurda canımızı, malımızı ortaya koymuşuzdur. Tek başımıza bütün dünyadaki bölücülere harp ilân etmişizdir. Onun için tek beni tutan, murad ederse cihaddır. Son nefesime kadar son damla kanıma kadar. Allah’ım beni bundan ayırmasın.
İtimat edin, dünyada kalmak için tek arzum bu cihad içindir. Beni tek tutan cihaddır.
Ben bunlarla kalemle mücadele etmeye vazifeliyim. Benim için can ve mal böyle bir şey düşünülemez.
Allah’a yemin ederim, bin canım olsa, O’nun uğrunda feda ederim. Bütün dünya ve içindekileri verseler Hazret-i Allah ve Resul’ünü tercih ederim.
Can Canan’ındır. Benim canla ne işim var. Ben mi koydum onu. Bana veren isterse alır, isterse istediği kadar tutar. Cihad-ı ekber buna denir.
İnsanın canı kime ait? Veren de O, alacak olan da O. Bir insanın sahibi uğruna canını feda etmesi, şehâdeti istemesi, en büyük rütbe, en büyük makam. Bilen için.
Can benim değil ise, neden canı O’nun uğruna, O’nun yoluna feda etmeyeyim. Allah için, din için, vatan için verilen canların karşılığı cennet-i alâ’dır. Zaten bir gün öleceğiz, kalan fert yok; bari O’nun için ölelim de rızasına nâil, cennetine dahil olalım.” (“İman ve Vatan”, s. 155)
Muhterem Ömer Öngüt -kuddise sırruh-Hazretleri şöyle buyuruyorlar:
“Bütün bölücüler vatan gemisini bütün güçleriyle batırmaya çalışıyorlar.
Bu yüzden evvelâ dinden uzaklaştırmak, dinde parçalara ayırmak, cihat azmi ve aşkını kırmak, vatan sevgisini yok etmek, bayrağa saygıyı kaldırmak istiyorlar.
İfşaat edin, ikaz edin! Dini, vatanı müdafaa edin! Bizim bu kitapları yaymaktaki amacımız; dini, imanı ve vatanımızı korumaktır. Çünkü bu vatan çok güzel bir vatan.”
“Bu vatan bir emanettir. Osmanlılar harbe giderken ‘Allah’ım bu vatan sana emanet’ der, öyle giderlerdi. Emanet olduğu için iç düşman, dış düşman çok ama yıkılmıyor. Emanet olduğu için yıkılmıyor da halk bunun farkında değil.”
“Birçok Osmanlı Padişahı sırf Allah için cihada çıktı, vatanı ve milleti Allah’a emanet etti öylece yola çıktı. Allah-u Teâlâ o emaneti kabul etti. Bizler hâlâ o emanet sayesinde ayaktayız, İlâhî yardım ve destek altındayız.
Hiç şüpheniz olmasın Allah-u Teâlâ bu emaneti kabul etti. İlâhi muhafazaya aldı. Yoksa kâfir dışarıdan, münafıklar ve fâsıklar içeriden yıllardır bu devleti yıkmaya çalışıyor. İlâhi muhafaza olmasa ayakta kalması mümkün değildi.
Bütün kabahatlerimize rağmen bu memleket bu sayede ayakta duruyor.
Böyle bir zamana geldik ama Rabb’imiz kimin yüzü suyu hürmetine koruyor ise koruyor. Rabb’im korusun.
Dikkat ederseniz dergimizin logosunda “Türk bayrağı” vardır. Bu bölücüler bu bayrağı hazmedemezler.
Bu vatan hainleri Türk bayrağının paçavra olmasını istiyorlar.
Oysa devlet ittifaktan, devletsizlik ise nifaktan doğar. Hatta bir defasında;
“Türk bayrağına paçavra diyen bir kimse nasıl müslüman olabilir?” demiştik.”
“Bu güzel vatanı bozmaya kimsenin hakkı yok. Çünkü vatansız din de olmuyor. Küçüklüğümü Yugoslavya’da geçirdiğim için, onların bayrağı Sırp bayrağı idi. Buradakiler, yabancı bir bayrağın altında yaşamanın ne olduğunu bilmiyorlar. Azgın, taşkın, dinsiz, imansız insanlar evvelâ memleketin polisine, askerine hücum ediyor. Sen kimi yıkmaya çalışıyorsun? Bir bak şöyle, kimi yıkıyorsun? Sen kendi vatanını yıkıyorsun. Açık söylüyorum o zaman sen bu vatanın evlâdı değilsin.”
Niyet-i hâlisa ile imanımızı ve vatanımızı korumamız lâzım.
İman kalesi çöktüğü zaman kişi ebedî felâkete düçar olduğu gibi, İslâm da asliyetini kaybeder. İslâmiyet’in asliyetinin bozulması en büyük tehlikedir.
«“Ey müslüman kardeş! Küfür beldesinde kalmak bundan sonra artık çok daha büyük bir tehlike haline gelmiştir. Hem imanın, hem canın, hem de ailen büyük tehlike altında.
Görüyorsunuz Avrupa ülkelerinde müslümanlar için hayat gittikçe zorlaşıyor. Müslümanlar mütemadiyen ırkçıların saldırılarına uğruyor. Cana, mala saldırılar gittikçe artıyor. Camiler, evler yakılıyor.
Hükümetlerde de ırkçılar iktidar oluyor. Sebepsiz yere, en ufak bir şeyde çocuklar alınıp hıristiyan ailelere veriliyor. Bir müslümanın bir müslümana selâm vermesi, memleketine para göndermesi takibata sebep oluyor.
Her geçen gün hayatı zorlaştırıyorlar.
Halbuki bunlar yıllar yılı “İnsan hakları” adı altında kendi medeniyetlerinin propagandasını yaptılar, buralara bu propaganda ile nüfuz ettiler. Ve fakat rahatları, ekonomileri azıcık bozulunca iç yüzlerini, kinlerini meydana çıkartıyorlar.
Yarın harpler başladığı zaman hayat artık iyice zorlaşacak. Öyle bir zamanda müslümanları zorla en önde cepheye süreceklerdir.
“Vatanımızda olalım, vatanımızda ölelim.”
Ebu Hüreyre -radiyallahu anh-den rivayet edildiğine göre Resulullah -sallallahu aleyhi ve sellem- Efendimiz bir Hadis-i şerif’lerinde şöyle buyurmuştur:
“Her kim bir soy sop dâvâsına (halkı) teşvik ederek veya bir soy sop dâvâsı için öfkelenerek hak veya bâtıl olduğu bilinmez bir gaye ile körü körüne açılan (gayesi İslâm olmayan) bir bayrak altında (yani toplanan topluluk içinde) savaşırsa o kimsenin öldürülüşü câhiliyet öldürülüşüdür.” (İbn-i Mâce: 3948)
Bu sıkışık durumlarda bir müslümanın memleketinde olması ve memleketinde ölmesi lâzım. Niyeti hâlis ise şehid olur, fakat küffar bayrağı altında ölürse nasıl olacak, kimin için ölmüş olacak, gidişi nasıl olacak?
Kaçabildiğiniz kadar kaçın, bu fırtınaya tutulmayın!
Kişi yalnız kendisinden mesul değil, çoluk-çocuğundan da mesuldür.
Avrupa’da hayat yok. Hayat olmadığına göre buraya gelelim. Burada da iş yok. Hakikaten esnaf işsizlikten kan ağlıyor. Lâkin Cenâb-ı Hakk ihvana bir bereket vermiş, günlük ihtiyacını temin ediyor. Ama orada hiç hayat yok. Yarın hepinizi yok edebilirler. Osmanlı’dan intikam almak istiyorlar.
Kimseye kal da demiyorum, gel de demiyorum. Yalnız Hadis-i şerif’i gösteriyorum. Durum budur. Siz bilirsiniz.
Küffar devletinde ölmek çok tehlikeli. Kimin için harp edeceksin, nasıl öleceksin, âkıbetin ne olacak? Öldüğün zaman nasıl öleceksin? Nereye gideceğine bir bak!
Mazallah hele o tebâya geçenler oranın askerliğini yapıyor. Büyük mesuliyet var.
Dışarıda durulacak gibi değil. Burada iş yok, ama orada da hayat yok.
Bugün dışarda bulunacak gün değil. Memleketimizde olalım, vatanımızda olalım, vatanımızda ölelim. Dışarda durulacak gün değil.
Görüyorsunuz Almanya günâgün çöküyor. Öyle bir zaman gelecek ki ne çocuk parası verebilecek, ne de işsizlik parasını verecek. Sebebi, gelir az gideri çok. Bunu karşılayamadığı zaman da çökmeye mahkûm. Zaten dikkat ederseniz gemi batıyor yani. Onun için bir an evvel gelenler kârlı.”» (“İman ve Vatan”, s. 366-367)
Allah-u Teâlâ Âyet-i kerime’sinde şöyle buyuruyor:
“Kim Allah yolunda hicret ederse, yeryüzünde gidecek birçok güzel yer ve genişlik bulur. Kim Allah ve Resul’üne hicret ederek evinden çıkar da, sonra kendisine ölüm yetişirse, artık onun ecir ve sevabı Allah’a kalmıştır. Allah çok bağışlayıcı, çok merhamet edicidir.” (Nisâ: 100)
Bir müslüman küfür diyarından İslâm diyarına hicret eder. Hicret; küfür diyarından, İslâm diyarına geçmekle olur.
Resulullah Aleyhisselâm da Mekke’den Medine’ye hicret etmiştir.
Âyet-i kerime’de şöyle buyuruluyor:
“Allah yolunda hicret edinceye kadar onlardan hiçbirini dost edinmeyin.” (Nisâ: 89)
Resulullah Aleyhisselâm küfür diyarından İslâm diyarına hicret etmeyen müslümanlardan uzak olduğunu beyan buyurmuştur.
“Ben müşriklerin arasında ikâmet eden müslümanlardan uzağım.” (Ebu Dâvud)
Resulullah -sallallahu aleyhi ve sellem- Efendimiz Mekke’den Medine’ye hicret ettiği zaman nazil olan Âyet-i kerime’lerde şöyle buyuruluyor:
“Allah yolunda hicret edip de sonra öldürülen veya ölenlere Allah elbette güzel bir rızık verecektir. Hiç şüphesiz ki Allah, rızık verenlerin en hayırlısıdır.
Andolsun ki onları hoşnud olacakları bir yere yerleştirecektir. Şüphesiz ki Allah çok iyi bilendir, hilim sahibidir.” (Hacc: 58-59)
“İman edip de hicret edenler, Allah yolunda mallarıyla ve canlarıyla cihad edenler ve (muhacirleri) barındırıp yardım edenler birbirlerinin dostlarıdırlar. İman edip hicret etmeyenlerle, hicret edinceye kadar sizin dostluğunuz yoktur. Şayet onlar din hususunda sizden yardım isterlerse, yardım etmek üzerinize borçtur. Ancak aranızda sözleşme bulunan bir kavim aleyhine olursa o, bu hükmün dışındadır. Allah yaptıklarınızı görmektedir.
Kâfir olanlar birbirlerinin dostlarıdırlar. Eğer siz bunu yapmazsanız yeryüzünde fitne ve büyük bir fesad (kargaşalık) olur.
İman edip hicret edenler, Allah yolunda cihad edenler, muhacirleri barındıranlar var ya, işte gerçek müminler onlardır. Onlar için mağfiret ve cömertçe verilmiş bir rızık vardır.” (Enfâl: 72-74)
«“Allah-u Teâlâ Âyet-i kerime’sinde Mekke’li muhacirlere kucaklarını açan, vatanlarını yurt edinmelerine izin veren Ensar hakkında şöyle beyan buyurmuştur:
“Muhacirlerden evvel Medine’yi yurt ve iman evi edinmiş olan Ensar, kendilerine hicret edip gelenleri severler.” (Haşr: 9)
Dikkat ederseniz Allah-u Teâlâ Medine’nin yerleşik halkı olan ve iman ederek Resulullah Aleyhisselâm’ı ve müslümanları yurtlarına davet eden Ensar’dan bahsederken Medine’yi “Yurt ve iman evi” edinmiş olduklarını beyan buyuruyor.
Müslümanların Mekke’den Medine’ye hicretleri Mekke’de can ve mal emniyetleri ortadan kalktıktan sonra olmuştur. Müşrikler işkence, zulüm, aç bırakma, cana kastetme her türlü eziyeti yaptılar. Resulullah Aleyhisselâm’ın da canına kastetmek istediler ve büyük bir tertip hazırladılar. Müşrikler bu hareketleri ile kendi aleyhlerine savaş tertip edilmesini kendi elleriyle meşru kılmış oldular.
O gün müslümanlar Medine’ye sığındılar.
Bugün de zulüm gören müslümanlar Türkiye’ye sığınıyor, mazlumlar Türkiye’den medet umuyor. Bazı grupların bugünkü fetret devrini bahane ederek Türkiye’yi İslâm’ın ilk yıllarında müslümanlara baskı, zulüm ve vahşet uygulayan müşriklerle, Mekke devri ile bir tutması çok büyük bir hata ve fitnedir.
Müslümanların Medine’ye hicreti müslümanların can ve mal emniyeti için, hayatta kalmaları için, İslâm’ın kuvvetlenmesi, müslümanların teşkilatlanması, savaş ve cihada hazırlanmaları için zaruri idi.
Âişe -radiyallahu anhâ’dan rivayet edildiğine göre Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem- Efendimiz şöyle buyurmuştur:
“Mekke fethinden sonra artık hicret yok; fakat cihad ve niyet vardır. Allah yolunda savaşa çağırıldığınız zaman hemen katılın.” (Buhârî, Müslim, Tirmizî, Nesâî)
Bugün de bütün dünya müslümanları Türkiye’yi bir sığınak, Türkiye’nin kuvvet bulmasını kendileri için bir güvence olarak görüyor.
Bu böyle iken bu vatanda bölücülük yapanların, bu devlete düşmanlık yapanların durumunu siz düşünün!
Halbuki Hazret-i Allah Âyet-i kerime’sinde:
“İyilik ve takvâ üzerine yardımlaşınız, kötülük ve düşmanlık üzerine yardımlaşmayınız.” buyurmuştur. (Mâide: 2)
Devlet ittifaktan, devletsizlik ise nifaktan doğar.
Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem- Efendimiz bir Hadis-i şerif’lerinde:
“Bir mümin diğer mümin kardeşi için birbirine kenetlenen tuğlalar gibidir. Birbirinden kuvvet alır.” buyuruyorlar. (Münavî)
Bir Âyet-i kerime’de de şöyle buyurulmuştur:
“Allah ve Resul’üne itaat edin. Birbirinizle çekişmeyin. Sonra korku ve zaafa düşersiniz ve kuvvetiniz elden gider.” (Enfâl: 46)
Resulullah -sallallahu aleyhi ve sellem- Efendimiz de Hadis-i şerif’lerinde “Vatan sevgisi imandandır” buyurmuşlardır. (Keşfü’l-Hafâ)
Medine’ye hicret eden müslümanların Mekke’ye duyduğu iştiyak, Mekke’nin fethi günü yaşadıkları sevinç malumunuzdur.
Rivayete göre Hazret-i Yûsuf Aleyhisselâm, cenazesinin ataları Yakub, İshak ve İbrâhim’in ülkesine taşınmasını vasiyet etmiştir.
Yine Hazret-i Ömer -radiyallahu anh- Efendimiz’in, “Allah ülkeleri vatan sevgisi sayesinde mâmur etti” dediği rivayet edilir.
“Kendi vatanında sıkıntı çekmen gurbette bolluk içinde yaşamandan daha iyidir” denilmiştir.
Vatansız ve devletsiz yaşayamıyorsun.
Etrafınıza bir bakın, devleti yıkılanların, vatanları tarumar olanların durumuna bir bakın. Buradan karar verin.
Binaenaleyh önümüzde büyük harpler var, küffar ordularını toplayıp saldırmak için niyetini almış durumda.
Küffarın karşısında duracak olan yine bu millettir, bu milletin ordusudur. Bu duygu Türkler’de her milletten daha güçlü ve köklüdür. Bu milletin 1000 senedir İslâm’ın bayraktarlığını yapmış olması bunun en büyük delilidir.
Bugün küffar niyetini aldı, düşmanlığını aşikâr edecek, İslâm ülkelerini yıkmak için, işgal etmek için büyük bir hazırlık yapıyor.
Ey Müslümanlar!
Görüyorsunuz, küffar seferber hâlde. Düşmanını dost bilme. Dinini, imanını, vatanını koru! Bunlarla mücâdele et! Bu gerçek iman-küfür mücadelesidir.
Bu yüzden yakınlarımıza şu tavsiyede bulunmuşuzdur:
“Vatanımızda olalım, vatanımızda ölelim!”
Zira bundan sonra bu küfür devletlerinin içinde yaşamak çok tehlikeli hale gelmiştir. Yarın bir savaş çıktığında bu devletler; “Sen benim tabiyetimdesin” diyecek, önce seni cepheye sürecek. Büyük harpler kapıda. Yarın bu savaşlar çıktığında yabancı bir bayrağın altında öldüğün zaman âkıbetin ne olacak?”» (“İman ve Vatan”, s. 56-58)
«“Büyük Selçuklu’nun büyük veziri Nîzâmü’l-mülk bir gün Sultan Alparslan’a şöyle demişti:
“Sultân’ım! Horasan’da yüksek zâtın için öyle bir ordu hazırladım ki; bunların yardımı seni hiçbir zaman yalnız komaz, uğrunda hedeften şaşmayan oklar atıp dururlar. Bu ordunun neferleri ulemâ ve evliyâdır ki; bunlar dünyaya meyletmezler, sana ve orduna her dâim duâ kılarak yardım ederler!”
Bu ordunun varlığını en iyi bilen küffardır. Zira küffar nasıl ki gözle görünmeyen şeytanla işbirliği yapıyorsa, karşısında gözle görünmeyen mânevi bir ordunun varlığından da haberdar. Birçok kimse bunu bilmiyor ancak emin olun ki küffar biliyor. Bu yüzden bu mânevi orduyu yıkmaya, sahtekârları, sahte din önderlerini, din ve vatan bölücülerini bu mânevi ordunun yerine ikame edip içeriden yıkmaya çalışıyor. Nizamü’l-mülk’ün tabiri ile “Dünyaya meyletmeyenler”in yerine para toplayanları, cihadı ceplere açanları ikame etmeye çalışıyor.
Binaenaleyh her müslüman kisvesi giyeni bu ordunun neferi zannetmeyin. Bunlar bu ordunun içindeki çürükler, içine kurt girmiş bozuklardır. Bunlar değil mânevi ordunun neferi olmak, bilakis temizlenmesi gereken, mücadele edilmesi gerekenlerdir. Bozuk bir meyvenin kasada diğer sağlamları da bozması gibi, bozuklar bu milleti, bu devleti içten içe kemiren kanserli hücrelerdir.
Sa’deddîn el-Hamevî -kuddise sırruh- Hazretleri “Risâle fî Zuhûr-ı Hâtemü’l-Velâye” adlı eserinde bu vazifeye bizzat işâret etmiş, şöyle haber vermiştir:
“Bil ki, onun alâmetlerinden birisi de; onun kılıcının, mukâbele ettiğinde kendisini gâlip getiren ‘kalem’i olmasıdır.
Peygamber Aleyhisselâm kâfirlere kendi kılıcıyla vurup onları öldürürdü; Hâtemü’l-velî de onlara bâtında kendi kalemiyle vurur ve onları helâk eder. Böylelikle Allah onu, Zât’ıyla mukâbelede bulunan bir ‘kılıç’ kılar.” (“Risâle fî Zuhûr-ı Hâtemü’l-Velâye”, Süleymâniye Kütüphânesi, Ayasofya, nr.: 2058, vr. 207b)
Bize kalemle mücâdele verilmiş, Hazret-i Mehdî’ye ise kılıç ile biçerek ifsâdı kaldırma verilse gerek.
Binaenaleyh dış cepheyi savunan askerimiz olduğu gibi iç cepheyi savunan, ayakta tutan mânevi bir ordu da var, o ordunun kumandanı var. İç cephe, mânevi cephe çökerse dış cephe de çöker, vatan da gider, devlet de yıkılır.
İç cephe, mânevi cephe sağlam olduğu müddetçe; dış cephede kayıp olsa bile bu kayıpları telâfi edebilirsiniz, tekrar üstünlük sağlayabilirsiniz. Ancak iç cephe, mânevi cephe yıkılırsa dış cephe de yıkılır ve telâfisi mümkün olmaz.
Bu yüzden küffarın en büyük amacı iç cepheyi yıkmak olmuştur. Bugün de Amerika’nın önderlik ettiği küffar, iç mânevi cepheyi yıkmak istiyor. Bunun için içimizdeki münafıklara, din ve vatan bölücülerine gizli-açık destek veriyor, onları kullanmaya çalışıyor. Yıllardır bunun için, iç cepheyi yıkmak için çalıştılar, halen çalışıyorlar.
Binaenaleyh içeride görünmeyen ancak en az dış cephedeki kadar büyük bir savaş var, bu savaşı yürüten mânevi bir ordu var.
Ve bunlar mânen biçilmiştir. Kelime itibariyle de susturulmuşlardır.
Nasıl ki bir kumandan atının üstünde yalın kılıç düşmanına dalıp, düşman saflarını tarumar ediyorsa, mânevi sahada da böyle büyük bir cihad var.
“Hani Rabb’in meleklere:
“Ben sizinleyim, haydi inananlara destek verin!” diye vahyetmişti. Ben kâfirlerin yüreğine korku salacağım. Artık siz de vurun boyunlarının üstüne! Doğrayın parmaklarını!” (Enfâl: 12)
“Onu sizin görmediğiniz askerlerle desteklemişti.” (Tevbe: 40)
Nitekim Mevlânâ -kuddise sırruh- Hazretlerimiz “Mesnevî” isimli eserinde Hatemü’l-evliyâ’nın hiçbir kimseden çekinmeden, korkmadan ahkâm-ı ilâhi’yi açıklayacağını, bunu yaparken ölümü dahi göze alıp tüm hakikatleri beyan edeceğini, yalnız ve yalnız Hazret-i Allah’ı düşünüp, O’nun emir ve hükümlerini ne pahasına olursa olsun âleme duyuracağını beyan ederek şöyle buyurmaktadır:
“Ne mutlu o Türk’e! Yani kâmil insana ki, çekinmeden, korkmadan konuşmasına devam eder ve atını ateşle dolu hendekten sıçratıverir. Yani ölümü göze alarak çok tehlikeli bir iş olan hakikatleri söylemeyi başarır.
O, heyecanla, ilâhi aşkla atını öyle hızlı sürer, öyle şahlandırır ki, onu ötelere, göklerin üstüne çıkarmayı düşünür!
O yalnız Allah’ı düşünür. Ne kimseyi görür, ne kimsenin hasedine bakar. Her şeyden gözünü yummuştur. Ateş gibi kuruyu da yakmıştır, yaşı da...” (Mesnevî Tercümesi, 3613-3615 beytler, trc.: Şefik Can, sh: 286)
Hakk’a sığınır, Hakk’a dayanır ve Hakk ile hüküm verir. Hiç kimsenin kınamasından çekinmez, hasedinden, fesadından, tuzağından korkmaz. Hakikatleri söyler, yayar, neşreder. O Hazret-i Allah ile yürür. O’nunla hareket eder.
“Allah düşmanlarınızı sizden çok daha iyi bilir. Gerçek bir dost olarak da Allah size yeter, hakiki bir yardımcı olarak da Allah size yeter.” (Nisâ: 45)
Farz-ı muhal ki kumandan harbeder ve harbi kazanır. Halbuki onun harbi kazanmasına vesile olan seccâdededir. Harbi o kazanmıştır, onun yüzü suyu hürmetine olmuştur. Onu kimse görmez ve bilmez, kumandanı görür. Onun da hükmü yoktur, onda tecelli edende hüküm vardır.
Akşemseddin -kuddise sırruh- Hazretleri’ne İstanbul’un mânevi fâtihi denilmesi bu sebepledir. Allah-u Teâlâ onu çok sevdiği için ona vermiştir. O da başkasına vermiştir. Ona vermeseydi onda hiç hüküm yoktu. Bu böyle oluyor. Bunu böyle bilin. Bu nokta kavranırsa çok şeyler çözülmüş olur.”» (“İman ve Vatan”, s. 119-121)
Fetullah Gülen, İslâm’a ihanet edip küfür bayrağını çektiği zaman Ömer Öngüt -kuddise sırruh- Hazretleri derhal iman, İslâm bayrağını kaldırdı, bunlarla mücadele etmeye başladı. Kitaplarında, dergilerinde içyüzlerini, dinden çıktıklarını, dinde bölücü olduklarını ifşâ etti. “Dinde bölücü olan vatanda da bölücü olur.” dedi. Din için, iman için, vatan için bu bölücülere karşı büyük bir cihat yaptı. Halkımızı, milletimizi, ümmet-i Muhammed’i uyandırmaya çalıştı.
Süleymancılar da; “Fâiz helâl!” dediği zaman, imamların arkasında namaz kılmamaya başladığı ve milletten para dilendiği, beytü’l-mâl biziz diye zekât, öşür topladığı zaman hemen; “Dinleri Süleymancılık, İmanları Para, Hay Huyları Gasp, Meslekleri de Dilencilik Olan, Süleymancıların İçyüzü” isimli eserini neşretti, halkı uyandırmaya çalışmıştı.
Bu Zât-ı âli bunlar bölücü derken birçokları “Bunlar da müslüman, namaz kılıyorlar” zannı ile bunların ihanetini göremedi. Kimi iman zafiyetinden müslüman zannıyla, kimi de menfaat beklentisiyle bunları destekledi, bunlarla beraber hareket etti.
Ömer Öngüt -kuddise sırruh- Hazretleri’ni bunların içyüzünü ortaya seren beyanlarından ötürü hor ve hakir gördüler. Oysa bu Zât-ı âli Âyet-i kerime ve Hadis-i şerif’leri ortaya koyuyordu.
Allah ve Resul’ünün beyanlarına gerçek manada bir imanı olan bu ikazları hemen kabul etti. Ancak birçokları bu ayrımı yapamadı. Bunlar iman zafiyetinden oldu. Bu durum vatanda da büyük zafiyete yol açtı, büyük zararlara sebep oldu. FETÖ’nün içyüzünü, devleti ele geçirmeye, darbe yapmaya kalkınca gördüler. Süleymancıların da ihanetini, topladıkları paraların âkıbetlerini, devletimiz operasyon yapınca gördüler ama bu Zât 40 senedir bunların içyüzünü söylüyor.
Ve fakat bugün hâlâ Muhterem Ömer Öngüt -kuddise sırruh- Hazretleri’nin hakkını teslim edemeyenler var. Çünkü onun sadece FETÖ hakkında değil, bütün bölücüler hakkında beyanları var, onlarla da mücadele ediyor. Eskiden FETÖ vardı, bugün de diğer bölücüler var, sahte şeyhler var, sahayı bunlar işgal etmiş durumda.
Yine birçokları bunları görmezden geliyor. Bu sebeple Ömer Öngüt -kuddise sırruh- Hazretleri’nin bu irşadının, keramet derecesindeki beyanlarının duyulmasını, itibar edilmesini engellemeye çalışıyorlar. Çünkü kabul etse rahatı, menfaati, kurduğu düzen bozulacak.
Ömer Öngüt -kuddise sırruh- Hazretleri’nin söylediklerinin hepsi birer birer zuhur ediyor ve millet bu Zât-ı âli’ye duâ ediyor, teşekkür ediyor.
Bu, Ömer Öngüt -kuddise sırruh- Hazretleri’nin Allah ve Resul’ü yolundaki cihadının, mücadele ve mücahedesinin muzafferiyetidir.
“İslâmiyet daima âlî ve galiptir, mağlup olmaz.” (Münâvî)
Bu ne büyük bir muzafferiyet ve galibiyettir. Elhamdülillâh.
Bu Allah’ın yardımı ve lütfu ile hak ve hakikatin üstün gelmesidir.
Bu bölücülerin o kadar avanesi, o kadar parası, arkasında Amerika’sı, İsrail’i, Almanya’sı, Avrupa’sı var. Oysa bu Zât-ı âli Hazret-i Allah ve Resul’üne dayanarak, sığınarak bu mücadeleyi yaptı.
Ve muvaffak oldu.
Çünkü:
“Galip gelecek olanlar Allah’tan yana olanlardır.” (Mâide: 56)
Allah’ın yardım ettiğini kim mağlup edebilir?
“Gerçek bir dost olarak da Allah size yeter, hakiki bir yardımcı olarak da Allah size yeter.” (Nisâ: 45)
“Allah: “Ben ve peygamberlerim elbette galip geleceğiz!” diye yazmıştır. Şüphesiz ki Allah kuvvetlidir, yegâne galiptir.” (Mücadele: 21)
“Ey iman edenler! Eğer Allah’a (Allah’ın dinine) yardım ederseniz (sarılırsanız), Allah da sizi muvaffak eder ve ayaklarınızı sabit kılar.
Kâfirlere gelince onlar yüzüstü sürünsünler! Allah yaptıklarını boşa çıkarmıştır.” (Muhammed: 7-8)
Bizim tek dayanağımız ise Hazret-i Allah ve Resul’ü. Elhamdülillâhi Rabbi’l âlemîn. Daha büyük bir yardımcı, daha büyük bir kuvvet mi var?
Muhterem Ömer Öngüt -kuddise sırruh- Hazretleri Cenâb-ı Hakk’ın vazifedar kıldığı, sevdiği, seçtiği, Zât’ına çekip yaklaştırdığı âhir zamanda İslâm’ın müdafii, din ve vatan bölücüleri ile mücadele için gönderilen, Hazret-i Mehdi’nin öncüsü bir Zât-ı âli idi.
“Yarattıklarımızdan öyle bir topluluk da vardır ki, onlar Hakk’a iletirler ve hak ile hüküm verirler.” (A’râf: 181)
Görüyorsunuz gerçekten kıymetini bilemediğimiz çok büyük bir Zât-ı âli.
Hakiki cihadı o yapmış, hiç çekinmeden din-i İslâm’ın müdafisi olmuş, imanların kurtulması için, aziz vatanın selâmeti için, devletimizin bekâsı için can pahasına mücadele ve mücahede etmişti.
Hakk’ı, hakikati neşretti, kalemi ile cihad etti. Onun kalemi mânevi kılıcı oldu. Dine ve vatana zarar verip, bölmeye çalışanları, kalemi ile mânen biçti.
Gerek yazdığı kitaplar, gerek çıkardığı dergiler, gerek yaptığı sohbetlerle Hazret-i Allah ve Resul’üne dâvet etmiş, dinde, vatanda birliği, beraberliği savunmuş, kalem ile din ve vatan bölücülerine savaş açmıştır.
İşte o böyle bir Zât-ı âli idi. Tek gayesi dinin, devletin ve vatanın bekâsı idi.
Onun bu hak davasının ifşaatlarının hakikat olduğunu biz biliyoruz, halk yaşadıkça öğreniyor. Her hususta Âyet-i kerime ve Hadis-i şerif’lerle, iman ile küfür arasına, hak ve bâtıl arasına, hakikat ile dalâlet arasına berzah olmuşlardır.
“(Hak ile bâtılın, hakikat ile dalâletin, doğru ile eğrinin) arasını ayırdıkça ayıranlara andolsun ki!” (Mürselât: 4)
Ümmet-i Muhammed’in kıyamete kadar istifadesi için Âyet-i kerime ve Hadis-i şerif’lerle mücehhez olan “Kalblerin Anahtarı” külliyatını hediye olarak bırakmışlardır.
Aslında o her şeyi hazırlamış, sofrayı kurmuş. Din ve vatan bölücülerinin başlarına işareti koymuş. Hiç çabalamaya gerek yok. Din-i İslâm için, devlet için ne lâzımsa söylemiş. Bize sadece çalışmak düşüyor, hatırlatmak düşüyor. Çünkü her şey hazır. Bu böyle bir Zât. İşte din-i İslâm için, vatanın selâmeti için her şeyi söylüyor.
Din ve vatan bölücülerini herkes el üstünde tutarken, o “Bunlar münafıktır, hâindir!” diyor, uyarıyordu. Bugün de böyle.
Devletin bekâsı için, Yunan’a, Rum’a, yahudiye, Amerika’ya dikkat çekiyor. İçte birlik ve uhuvvetin lüzumunu, gelebilecek felâket, âfâtlara hazırlanmasını, olacak savaşları haber veriyor. Alınacak maddi mânevi tedbirleri, bir bir kitaplarına derc ediyor. Hem devletini hem halkımızı düşünüyor. Devletimize ve ümmet-i Muhammed’e hem duâ ediyor, hem duâ edilmesini tavsiye ediyor.
Kim ki bu emanete, bu cihada, bu düstura sahip çıkarsa onlar felâha ermişlerdir.
Allah-u Teâlâ dünyanın iyice karardığı, büyük bir boşluğa düştüğü bu devirde adaletini onunla ayakta tutuyor.
“Âhir zamanda Mehdî yokken, henüz yaklaştırılıp seçilmemişken; aradaki boşlukta Hâtemü’l-velâye’den başka adâleti (hakkâniyyeti) ayakta tutacak kimse olmaz.” (Hakîm et-Tirmizî -kuddise sırruh-, “Hatmü’l-Evliyâ’”, Süleymaniye Ktp. Fâtih, nr.: 5322, vr. 168b)
Mücadelesi, irşadı, cihadı, manevî tasarrufu dün olduğu gibi bugün de devam ediyor.
Muhterem Ömer Öngüt -kuddise sırruh- Hazretleri’nin ihvanı, iman ve vicdan sahibi müslümanlar; Papa’nın İznik’te ayin yapması üzerine Aralık 2025 tarihinde yayınlanan dergiyi sahiplendiler, iman ve küfrün karıştırılmaya çalışmasına gönülleri râzı olmadı. Büyük bir mücadele verildi.
Geçen ay da devletin süleymancılara yaptığı operasyon vesilesiyle Eylül 2026 tarihli dergimiz yayınlanmış, bu operasyonun çok lüzumlu ve yerinde olduğu beyan edilip destek verilmiş, bu Zât’ın beyanları tekrar hatırlatılmıştı. Halkımız aydınlatıldı. Süleymancılık tehlikesine karşı uyarıldı. Büyük teveccüh gösterdiler; bu dergiyi de sahiplendiler.
Bütün bunlar onun manevî tasarrufunun tezahürüdür. Bu Zât-ı âli bize bunları, bu hakikatleri duyurmamış olmasa, onun manevî tasarrufu devam ediyor olmamış olsa bunların yapılamayacağını çok iyi biliyoruz.
Muhterem Ömer Öngüt -kuddise sırruh- Hazretleri zahiren aramızda değil ama mânevi olarak yaşıyor.
Cismaniyeti aramızdan ayrıldı ancak onun rûhâniyeti aramızda. Onun yolu, onun izi, onun cihadı, onun kitapları, onun dergisi devam ediyor. Elhamdülillâh.
Halk onun bu irşadından bu cihadından büyük istifade ediyor. Bu din, bu vatan, bu devlet; bu irşad sayesinde ayakta duruyor. Görebilene.
Ve fakat bu Zât-ı âli’yi herkes bulamıyor.
“Allah’ın hayır dilediği kimseler bu zâtı bulurlar. Hayır dilemedikleri de onu göremez, kör olurlar. Bulamazlar, kaybolurlar.” (Abdulkâdir Geylânî -kuddise sırruh-, “Fethu’r-Rabbânî”, 5. Meclis)
Oysa bu Zât-ı âli eserleri ile, hayatı ile, irşadı ile, mücadelesi ile ayan beyan ortada.
O yeni bir yol yeni bir çığır açmadı. Kitaplarıyla, dergileriyle, Allah-u Teâlâ’nın hükmünü neşretmekle, Resulullah Aleyhisselâm’ın izine basa basa yürümekle din-i İslâm’ı yeniden canlandırdı, âhir zamanda zuhur edecek Hazret-i İsa ve Hazret-i Mehdi Aleyhisselâm’a zemin hazırladı ve onların öncülüğünü yaptı ve yapmaya devam ediyor.
Talebelerini mücahede ve mücadele sahasına sevk ettiği gibi, sohbetleriyle, dersleriyle onların mânen tekâmül etmeleri için gayret etti, ruhlarının talim ve terbiyesi için, nefislerinin tezkiyesi için çalıştı.
İmanlı, vicdanlı, ahlâklı, dinine, devletine bağlı, nezih, temiz insanlar yetiştirdi.
Para toplayanlar gibi olmamak için ticarethaneler, kırtasiyeler açılmasını teşvik etti; kitaplarının, dergilerinin tanıtılması ve yayılmasına vesile olmasını murad etti. Birçok ilde aşevleri açılmasına öncülük etti. Bunların hepsi kimseden bir şey istemeden, dilencilik yapmadan yapıldı.
Onu yaşatmak, bu hizmetleri ve icraatları yapmak, hâl ve ahvalimizle en güzel numune olarak onun yolunda, onun izinde olmak da onun ihvanının vazifesidir.
Öyle bir yol bıraktı ki; makam yok, madde yok, menfaat yok; İslâm’a hizmet var, mânâ ve mâneviyat var. Bugün Hazret-i Allah’a, Hazret-i Resulullah’a davet eden sadece onun eserleri var, onun ihvanı var.
Halk, onun yolunu, onun kitaplarını, onun dergilerini takip ediyor; “Ne demiş!” diye bakıyor. Mânevî şahsiyeti ile bu karanlık asrı aydınlatmaya devam ediyor. Elhamdülillâh!
“Ümmetimden bir tâife kıyamet kopuncaya kadar Allah’ın yardımı ile muzaffer olmaya devam edecek, muhalefette bulunanlar onlara zarar veremeyeceklerdir.” (Tirmizî)







