Şahane yaratmış, güzel İstanbul’u Yezdan,
Fatih geçiyor, sanki donanmayla boğazdan!

Dağlar, dile gelmekte, celâdetli sesinden,
Volkan gibi coşkun atının kişnemesinden!

Canlanmada hâlâ o cihanlar dolu ünler,
Bir bayrağın, üç kıtaya hükmettiği günler!

Yalçın kayalardan duyulan aks-i sadâlar,
Beş yüz senelik bestenin âhengini çağlar!

Nur asrına âit, nice bin hâtıralar var,
Sahilde, şehid orduların marşı çağıldar!

Makberlerinin her taşı, bir mâbede benzer,
Gül yüzlü güzeller gibi, rikkatle gülümser!

Kubbeler şehrine daldıkça, gönül vecde gelir,
Mahyalardan yayılan ufka, Fetih âyetidir!

Ufku bir dağ gibi yardıkça Süleymaniye,
Şanlı mâzileri aksettiriyor, âtiye!

Seyre daldıkça, bu şahane Fetih ülkesini,
Duyarım, beş asır evvelki Zafer bestesini!

Bir hayal âlemi, gökten yere inmiş gibidir,
Serviler, çamlar, ağaçlar, büyülenmiş gibidir!

Dökülür şiirime, göklerden ilâhî bir ışık,
Bu Levend âbideler şehrine, dünya âşık!